සඳට බැළුම් හෙලූ අය

සඳවතී මං

My photo
රෑ අහස එළිකරන... සිත් අහස සරසවන... තරුවකට පෙම් බඳින... සොඳුරු සඳවතිය .... මං...

Sep 20, 2017

දෙනුවන් අනුහස !



        2012 අවුරුද්දේ හා හා පුරා කියල මම බ්ලොග් එකට ලිව්ව නව කතාව තමයි මේ දෙනුවන් අනුහස කියන්නේ.ඒ කාලේ බ්ලොග් ලියන කියවන අයගෙන් මේ කතාවට බොහෝම ඉහල ප්‍රතිචාර  ලැබුනා.ඉතින් ඒ ප්‍රතිචාරත් එක්ක මගේ තිබුන හීනයක් තමා කවදා හරි මේ කතාව  මගේ කුළුඳුල් නවකතාව විදියට එලියට දාන එක.ඒක විතරයැ ඉතින් කවි පොතක් කරන එකත් ඒවගේම හීනයක් තමා. ඒකනම් ඉතින් නොහිතූ විදියට  තව නොබෝ  දිනකින් සැබෑ වීමට නියමිතයි. ( හා  හා ඒක රහසක්  වැඩි  විස්තර පසුවට )

               දැන් ඒක නෙවෙයිනෙ වැඩේ  මගේ මේ කුළුඳුල් නව කතා මෙව්වා එක දැන් ටික කාලෙක ඉදලා මම තව කොටස් එකතු කරමින් සමහර කොටස් කපමින්  සංස්කරණය කොරමින් ඉන්නෙ. මොකද ඉතින් අවුරුදුම පහකට කලින් ලියපු එකක්නෙ එතකොට මම  හිච්චි එකා නෙව දැන් ඉතින් ඊට වඩා පෝ..ඩ්ඩක් පරිණතයි නොවැ. ( ඔය කිව්වට අනේ මන්දා ඒකත් ) හරි අනේ දැන් ඒකත් නෙවෙයි වැඩේ මගේ මේ දෙනුවන් අනුහස  මේ දවස්වල නැගලා යන  එදිරි අයියගෙ දෙවෙනි ඉනිමට පෝඩ්ඩක් විතර ළඟින් යන ගතියක් තියෙනවා.දෙවෙනි ඉනිම වගේම මේකත් මේ යොවුන්  පාසල් වියේ හුරතල් කතාවක් එච්චරක් විතරක් නෙවෙයි කියාන්ඩලකො ඒකත් නෑනා මස්සිනා  ලව් එකක් තියෙනවා.එච්චරද...?  නෑනේ... මස්සිනාගේ නම දෙනුවන් අනී.ඔය දෙවෙනි ඉනිමේ අවන්ත වගේම සෙල්ලක්කාර එපා කරපු එකෙකුත් ඉන්නවා ඒ දෙනුවන්.හැබැයි කතාවේ අන්තර්ගතයනම්  හාත්පසින්ම වෙනස් ඒ උනාට මේ අව් අස්සේ මම මේක එළියට දැම්මොත් මම දෙවෙනි ඉනිම කොපි කලා කියල කට්ටිය මාව මරන් කාවි කියන සාධාරණ මෙව්වා එකක් මට තියෙනවා අප්පා.අනෙ ඩෙයියනේ එත් ඉතින් මම මේක ලියනකොට එදිරි අයියගෙ හිතේ අහලකවත් දෙවෙනි ඉනිමක්  තියෙන්න නැතුව ඇති.දැන් ඉතින් එහෙම කිව්වම කට්ටිය මට පුප්පන්න එපා මම හිතනවා කියල එදිරි අයියා අනුහස්ව මගෙන් උස්සලා කියල (එහෙමනේ අපේ කට්ටිය කොහෙන් හරි මඩ බාල්දිනේ උස්සන් එන්නේ)අනුන්ගෙන් වචන ඇහිදින්න තරම් ඒ මනුස්සයට සිතුවිලි වල අහේනියක් නෑනේ.මීට අවුරුදු ගානකට කලින්  එදිරිගේ සාටරේ කියවලා මම එයාගෙ රසිකාවියක් උනේ.දැන් මම එයාගෙ සුළඟ නුඹ සහ මම පොතක් කරලා එලියට දානකන් මඟ බලන් ඉන්නෙ.

          ඉතින් පින්වතුනි මම දැන් මගේ දෙනුවන්  අනුහස එක පොකුරට දෙන්න හදන්නේ.මම හැමදාමත් කියනවනේ  ඒ කාලේ මගේ බ්ලොග් එකේ හිටපු කියවන්නෝ පිරිස නෙවෙයි අද ඉන්නේ ඉතින් මගේ යුතුකම ඔයාලා මගේ පරණ කතා කියවන්නේ නැත්තන් කියවපිය කියලා බලෙන් ඇස් දෙකේ අනින එක.අනික ඉතින් දැන් ඔය  සතියේ දවස් වල යන කසි කබල් නාට්ටිය එහෙමත්  සති අන්තෙත් සුවප්නා එක පොකුරට,  සදහටම ඔබ මගේ පොකුරු දෙකට කිය කිය අපිට බලෙන් පෙන්නන්නේ. එහෙම එකේ බ්ලොග් නවකතාවකුත් එක පොකුරට දුන්නම මොකෝ වෙන්නේ. හා නැද්ද..?
       
          ඉතින් පින්වතුනි මම ආරාධනා කරනවා මගේ මේ කතාව කියවලා මට යහපත් ප්‍රතිචාර දක්වන්න කියල.ඔන්න දැන් මේක කඩාකප්පල් කොරන්න අර කඩදාසි කොලේ ලියන එකී කියාවි මම පරණ පෝස්ට් දාලා ජාමේ බේරගන්නවා කියල .නෑ පින්වතුනි මම එහෙම නෑ.


කතාවට පෙරවදනක්

දෙනුවන් අනුහස 1

දෙනුවන් අනුහස 2

දෙනුවන් අනුහස 3

දෙනුවන් අනුහස 4

දෙනුවන් අනුහස 5

දෙනුවන් අනුහස 6

දෙනුවන් අනුහස 7

දෙනුවන් අනුහස 8

දෙනුවන් අනුහස 9

දෙනුවන් අනුහස 10

දෙනුවන් අනුහස 11
දෙනුවන් අනුහස 12
දෙනුවන් අනුහස පසුවදන


Sep 13, 2017

මේ හොදම රැය !






අසෙනි වැහි ඇද වැටෙන මේ සීත රෑ යාම
කොයි තරම් සොඳුරුයිද ඔබ ළඟින් උන්නාම

උස බීර බඳුන මත රළු දෙතොල් තෙරපාන
අඩක් වැසු නෙතු පියන් බිඳින්නෙම මගෙ දැහැන

රූර රූරා වැටෙන වැහි බිඳිති නගන හඬ
කියන්නෙම පිරිමදින්නයි අනුරාවෙ ස්වර

තබා දිගු ඇඟිලි වීණාව බඳ
සුසර කරවන්න මේ හොදම රැය !

Sep 6, 2017

බිනර සඳ පායා ඇවිත් !



                  බණ්ඩාරවෙල ටවුමට ඇවිත් බස් එක නවත්තනකොට නම් ධාරාණිපාත වරුසාව නැවතිලා තිබුනෙ.ඒත් මහ දවාල වෙලත් පරිසරය පුරාම තිබුනෙ මහා අඳුරක් ඒ මදිවට සීතළ.ගමන් මල්ල පිටේ එල්ල ගෙන මම බස් එකෙන් බිමට පැන්න. පාර පුරාම මඩ කඩිති මහ ගොඩක්.මම පාත්වෙලා ඩෙනිම් කලිසම දණහිස ගාවට නවන ගමන්ම පුරුද්දට වගේ පාරෙන් එහා පැත්ත බැලුව.රතු පාට ඩිස්කවරි එක උඩට වෙලා දෑතම ළයට බැඳගෙන මං දිහාම බලාගෙන උන්නෙ බිනර. හ්ම්.... අදත් මල්ලිව එවල අයිය මාරු වෙලා වගේ.....හිතට ආපු කේන්තිය එහෙමම තියාගෙන පාර දෙපත්තවත් නොබලම මම අඩියට දෙකට පාර පැන්න.

 කෝ අයිය

 බදුලු යනව කියන්න කිව්ව

 ඇයි එයාට වෙන දවසක් ඇත්තෙම නැද්ද මම ගමට එන දවසෙම එයා පිට යන්නේ

 දන් නෑ

බිනර එසේ කීවේ දෙවුර හකුලවා සැහැල්ලුවෙනි. මට යකා නැග්ගේය.

 දැන් මගුලටද තමුසෙ ආවේ

පුපුරු ගසන කේන්තියෙන්ම මා බිනරට දමා ගැසීමි.

බිනරගේ සුදු මුහුණ බලා ඉදිද්දී රතුම රතු විය.මගේ මේ හැසිරීම් කියුම් බස් කවදත් ඔහුට අප්‍රසන්න බව මා දනිමි.

 මට අයිය කිව්වෙ නිකිණිව ගෙදරට ගිහින් දාන්න කියල

මට බොඩිගාඩ්ලා ඕනෙ නෑ මේ ටික යන්න ඒක ගිහින් තමුසෙගෙ අයියට කියනව මම කිව්ව කියල

බිනරට ගසන්නට බැරි පය උස්සා ඔහු හිද උන් බයිසිකලයට වැරෙන් පහරක් ගසා මා යන්නට හැරුනි. මට මේ තරම් කේන්ති එන්නට මේ සිද්ධිය අද ඊයේ වන්නක් නොව මා පේරාදෙණියේ සිට ගෙදර එන සෑම සති අන්තයකම වන්නේ මේ ටිකය.බසයෙන් බැස පතනය දිගේ ගෙදරට යන මේ කිලෝමීටර් දෙක මා බයිසිකලයේ නැග යන්නට පෙරුම් පුරන්නේ ඇසළ සමගය.මගේ ඒ හීනයට තටු ලැබෙන්නේ එහෙමත් දවසකට පමණි.අනිත් හැමදාමත් මා එන පෙර මඟ සිටින්නේ ඇසළ නොව බිනරය. අදත් එවන් දවසකි.

පැය ගනනාවක ගමන් මහන්සිය , බඩගින්න , සීතළ සහ බලාපොරොත්තු කඩවීම් මැද මම කොටි දෙනක මෙන් වියරු වැටී උන්නෙමි. මග තොට අසුවන ගල් මුල් වලට පයින් පහර දෙමින් ඇසළට හිතින් බනිමින් මා හිතේ දුක යටපත් කර ගන්නට වෙහෙසුණෙමි.දැන් ඉතින් කීයටවත් මා බයිසිකලයට නග්ගා ගන්නට බැරි බව බිනර අද්දැකීමෙන්ම දනී.දඬුමොණරයෙන් බිමට බැස කඳු පල්ලම් දිගෙ හති දමමින් ඔහු මා පිටුපසින් අපේ ගෙදර තෙක්ම දැන් බයිසිකලය තල්ලු කරමින් එනු ඇත.මං නිසා අහක යන පරිප්පු කන ඔහු ගැන කවදාවත් මට සෙනෙහසක් අනුකම්පාවක් නොදැනේ. "මෝඩ වහන්සෙ " මා හිතින් බිනරට ඇති තරම් සිනාසෙමි.

                                    *     *      *     *      *      *    *     *

ඇසළයි බිනරයි කියන්නෙ මගේ ලොකු නැන්දගෙ පුත්තු දෙන්න.එකම වසරක එක ළඟ මාස දෙකක ඉපදුනු ඇසළත් මමත් ඉපදුන දා පටන් හිටියෙ එකටමයි.අපි ඉපදිලා අවුරුද්දකුත් මාස අටකට පස්සෙ මේ ලෝකෙට ආව බිනරට මම පුංචි සංදියේ ඉදන්ම අකමැති. මම එයාව දැක්කෙ අපේ පවුල් දෙකේ ඇසළටයි මටයි තිබුන ආදරේ අවධානය බෙදාගන්න ආව හතුරෙක් විදියට.පුංචි කාලෙ ඉදන්ම මගේ මුලු ලෝකෙම උනේ ඇසළ විතරයි.ඒ තැනට තව කාවවත් ගන්න මට උවමනාවක් තිබුනෙ නෑ.ඊටත් වැඩිය බිනර ඇසළ වගේ මම වගේ දඟයෙක් නෙවෙයි.කෙල්ලෙක් වෙච්ච මං ළඟවත් නැති අහිංසක කමක් තැන්පත් කමක් එයාට පොඩි කාලෙ ඉදන්ම තිබුනෙ.මෙන්න මේ වගේ ගොඩාක් හේතු නිසා දැනුම් තේරුම් තියෙන කාලෙ ඉදන්ම මට බිනර ගැන තිබුනෙ තරහක්.පවුලෙ එකම දරුව උන මම මගේ ගෙදරටත් වැඩිය හිටියෙ ඇසළලගෙ ගෙදර එයාගෙ ඇසුරෙ.මුකුත්ම නොදන්න පුංචිම කාලෙ මට ඇසළ වගේ අදින්නට ඕනෑ විය. ඇසළ මෙන් කොණ්ඩය කපන්න ඕනෑ විය. ඇසල මෙන් කොලු රැළට වැටී දුවන්න පනින්න ඕනෑ විය.වයසින් වැඩී වැඩුණු ගැහැණු ළමයෙකු වීද මගේ මේ පුරුදු අත්හරින්නට මට ඕනෑ කමක් නොවීය.ළඳ බොළද කෙළිකාරකම් හිතේ මතු උනද මම ඒවා ඕනෑ කමින් යටපත් කර ගතිමි.කරඳඩු උස් මහත් වෙද්දී කවදාවත් ආදරයක් ගැන අප කතා කර නොතිබුණද සහෝදර බැඳීමට එහා ගිය හැගීම් අප අතර අපටත් හොරෙන් හුවමාරු වන්නට විය.වටපිට බලා කාටත් හොරෙන් කම්බුලක් ඉබිද්දි , ලැබෙන පුංචි ඇසිල්ලක ඒ පපුවට තුරුලු කර ගනිද්දී ඉතින් ඒ ආදරය යැයි මා අදහන්නට වීමි.පුංචි කාලයේ මගේ ලොව වීරයා මගේ සෙනෙහස් විජිතයේ නිතරඟයෙන්ම අභිශේක ගැන්විණි.නෑනා කවදා හරි මස්සිනාටනේ කියා අප විවාහ කර දෙන්නට දෙමාපියන් අතරද සිහින සහ බලාපොරොත්තු විය.පසු කාලෙක ඒවා පොරොන්දු සහ ගිවිසුම් තරමටම දුර දිග ගියේය.එදවස වෙලාවක් කලාවක් නැතුව මම නැන්දලාගේ ගෙදර රැදෙද්දී අම්මාගෙන් එල්ලවන සියලු දොස්මුර වලින් නැන්දා මා බේරා ගත්තේ " අනේ ඉතින් මේ කෙල්ල කවදා හරි අයිති මේ ගෙදරටනේ " කියමිනි.
කාගෙන්වත් තහංචියක් නොවැටුණ අපේ  පෙම ඔහේ ගලන් යද්දි උසස් පෙළ ඉහලින්ම සමත් වෙලා මම පේරාදෙණිය කැම්පස් තේරෙද්දි , ඇසළව දාල යන්න බැරුව වරු ගානක් නාහෙන් ඇඬුව.ඇසළ බණ්ඩාරවෙල ටවුමෙම ඇඟලුම් ආයතනයක රැකියාව තෝරගෙන ගමේම නවතිද්දි මම නුවර බෝඩිමකට කොටු උනා.එදා ඉදන් අද වෙනකනුත් ඊට පස්සෙ හැම සෙනසුරාදාවකම උදේ පාන්දරින්ම මම ගමට ඉගිල්ලුනේ ඇසළගෙ මූණ දකින්න.ඒත් මේ වෙනකොට ඒ උවමනාව තියෙන්නෙ මට විතරක් බව මට නොතේරෙනව නෙවෙයි.ඒත් මේ ඇත්ත පිලිගන්න මගේ මුරණ්ඩු හිත පොඩ්ඩක්වත් සූදානම් නෑ.මම දැනගෙන උන්නෙ මම අයිති ඇසළට කියල විතරමයි. ආදරේ කියන්නෙ මට මේ ලැබෙන මම මේ දන්න චුට්ට විතරක්ම නෙවෙයි කියල මගෙම හිත මට කෑමොර දිදී පහදල දෙන්න කොච්චර උත්සහ කලත් මම තාමත් නොතේරෙන ගානට ඉන්නව.


 නිකිණි ...

බෑග් එකේ බර විතරක් නෙවෙයි හිතේ බරත් ඔලුව උඩින්ම තියාගෙන කන්ද නගින මම බිනරගෙ හඬින් තිගැස්සුනා.මගේ සිතුවිලි සීසී කඩ කරපු එක ගැන මට ආයෙම ආවෙ ඔහු එක්ක කේන්තියක්.

 නිකිණි බිකිණි ගාන්නෙ ඇයි කට ඇරල අක්ක කියල කිව්වොත් කටට මොනා හරි වෙනවද

හති දාගෙන බයිසිකලේ තල්ලු කරගෙන එන බිනර ඉස්සරහට දෑතම ඉණට තියාගෙන ගිහින් මම ඇහුව.කවදාවත් මට අක්කායි නොකියන ඔහු සමග මම බොහෝ අවස්ථාවල රණ්ඩු අල්ලා ඇත.මට වඩා බාල ඔහු මට එසේ නමින් ඇමතීම මහා මදි පුංචි කමක් ලෙස මා සිතුවද මේ අක්කා ඔහුට මල්ලි කියා කතා කරන්නේත් නැත.


 කටට නෙවෙයි හිතට මොනා හරි වෙයි කියලයි බය

අහක බලාගෙන ඇසෙන නොඇසෙන ගානට බිනර කියූ දේ හාරා අවුස්සන්නට මට හේතුවක් තිබුනේ නැත.

 හරී දැන් කියනව මොකටද මට කතා කලේ

 දෙයක් අහන්න.... ඒත් මේ ඒකට වෙලාව නෙවෙයි කියල මට දැන් හිතෙනව

 මේ හලෝ.... නිකිණිට ඔය හරස්පද ඔට්ටු නෑ... අහන්න ගිය දේ අහනව

කරේ රැදි බෑගය ගලවා බිනරගෙ බයිසිකල් හැඩලයේ එල්ලා මම පාරේ තිබූ කණුවකට හේත්තු වීමි.බිනරද බයිසිකලය නවතා මගේ මුහුනට මුහුණ සිටින සේ පාරෙන් එහා පස ගලක් මත වාඩි විය.

 හරි එහෙනම් කියන්න බලන්න ඔයා මොනවද අපේ අයියා ගැන දන්නෙ

මට බකස් ගා සිනා නැගුණි.මේ මෝඩයා මෙච්චර තෙපර බෑවේ මේ ගොං ප්‍රශ්නේ අහන්නද .ජංගියක්වත් නොඅදින කාලේ එකම බේසමේ බැස නා , අම්ම හෝ නැන්දා එකම පිගානෙන් අනා කවන බත් කා , එකම ඇදේ එකට බදාගෙන මා සමඟ නිදාගත් ඇසළ ගැන මා නොදන්නේ මොනවාද.... නැත ඔහු ගැන මා නොදන්නා දෙයක් තිබෙන්නට බැරිය.ඉතින් මහ හඬින් හිනැහෙනවා හැරෙන්නට මට කියන්නට දෙයක් නැත.

හරි හරි එහෙනම් කියන බලන්න නිකිණි මොනවද ආදරේ ගැන දන්නෙ... ආදරේ කියන්නෙ මොකක්ද ?

ඒ බිනරගේ දෙවෙනි පැනය .ඒ ප්‍රශ්ණය ළඟනම් මා මොහොතකට නිරුත්තර විය.ඇසළත් මාත් ආදරෙන් උන්නාට ආදරේ ගැන මා දන්න මළදානයක් නැත.ඒ ගැන ගැඹුරින් හිතන්නට මට මේ තාක් හිතීද නැත.කැම්පස් එකේ සමහර කෙල්ලන් කියන්නේ අදරේ ඇගට නොව හිතට දැනෙන දෙයක් කියාය,ලේ නහර වලට පවා දැනෙන සියුම් හිරිවැටීමක් කියාය.ඉතින් ආදරේ එසේනම් ඇසළ ගැන මට එවන් හිරිවැටීමක් මේ තාක් දැනී නැත.ඒ ඇස් වල ආදරේ සොයන්නට මා කිසිදිනක වෙහෙසී නැත.

උත්තර දෙන්නට බොහෝ වෙලා ගෙන එහෙත් උත්තරයක් නැතුවම මම හිස් බැල්මෙන් බිනර දෙස බැලීමි.පිළිමයක් තැබුවාක් මෙන් නිසොල්මනේ බිනර මදෙස බලා සිටී. ඒ ඇස් දිළිසේ... කා ළඟවත් ලෙහෙසියෙන් පැරදෙන්නට අකමැති මමත් හොද හැටි ඒ ඇස් දෙස කෙලින් බලා හිදින්නට වීමි.තත්පරයක් දෙකක් තුනක් හතරක් මා එසේ සිටින්නට ඇත.මොකක්දෝ අමුත්තක් හිතේ එහා මෙහා වෙද්දී වේගයෙන් ඇහි පිය සලා මම බිම බලා ගතිමි.බකස් ගා බිනර හිනැහෙන හඬ ඇසෙද්දි ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට පරාජිත හැගීමක් හිතට දැණුනි.ඊටත් නයාට අදුකොළ වගේ වෙච්ච බිනර ළඟම එසේ වීම ගැන හිතට හරිම නැත. ඒ පරාජිත හැඟීම බොරු තරහකින් මුවා කරගෙන මම ගසා බසා දමා හිද උන් තැනින් නැගිට යන්නට හැරුනෙමි.

 හලෝ මැඩම්..... කොහෙද යන්නේ... මට උත්තරයක් දීලම යනවද....

බයිසිකලයේ එල්ලූ බෑගයත් නොගෙනම අඩියට දෙකට පල්ලම් බසින මට බිනරගේ හඬ ඇසුනේ ඈතිනි.

 මේ හලෝ... ඔව්වට උත්තර දෙන්න මම බැඳිලා නෑ...අනික මගෙන් ප්‍රශ්න අහන්න ඔහේ මහ ඒජන්තද...අපේ ගෙදරට ගොඩවෙනවනම් ඔය බෑග් එකත් දීගෙනම යනවා..

තාමත් කන්ද මුදුනේ ඉදන් හිනා වෙවී බලන් ඉන්න බිනරට ඇසෙන්නට කෑගසා එහෙම කියපු මම කවදාවත් නැති තරම් හයියෙන් ගෙවල් ගාවට වෙනකං එක පිම්මට දිව්ව.උදෙ ඉදන් වතුර උගුරක්වත් නැතුව වේලි වේලි ආපු මට කොහෙන් එහෙම හයියක් ආවද මංද. හරියට අලුතින් අත්තටු ලැබුන කිරිල්ලියක් වගේ සැහැල්ලුවක් සතුටක් හිත පුරා උඩු දුවන්න ගත්ත.ඒ ඇයි ඒ මොකටද කින්ද මන්ද මුකුත් හරියට හිතා ගන්න බැරි උනත් මම කාලෙකට පස්සෙ නිදහසේ හයියෙන් හුස්මක් ගත්ත.

                              *     *      *     *      *      *    *     *

ඉරිදා හැන්දෑ වෙනකනුත් මම නුවර නොයා විනාඩියෙන් විනාඩිය බලන් හිටියෙ ඇසළ ඒවි කියල.ඒත් හැන්දෑවේ පහත් පහු උනාට පස්සෙ එයා ගෙදරට කෝල් කරල කිව්වෙ මට යන්න එයා ලඟදිම දවසක කැම්පස් එකට ඇවිත් මාව මුණගැහෙන්නම් කියල විතරයි.හිතට ආව කේන්තියට දුකට මම දන්න කැතම වචන වලින් මට එයාට කෑගහල බනින්න හිතුනත් මම මාව පාලනය කර ගත්ත.ආයෙ දෙපාරක් නොහිත මම ඇදුම් කෑලි දෙක තුනයි පොත් ටිකයි බෑග් එකට අඩුක් කර ගත්තෙ ඒ හැන්දෑවෙම නුවර පිටත් වෙන්න හිතාගෙන.දැන් ඉදල පහුවදා උදේ පාන්දර බස් එකේ යන්න කියල අම්ම කට කැඩෙනකන් කිව්වත් මම නෙවෙයි කණකට ගත්තෙ.හිතුවක්කාර කොලු තාලෙට උඹව හදපු අපියි වැරදි කියල අන්තිමට අම්ම කිව්වෙ කම්බුලේ අත තියාගෙන.අම්ම ගැන දුක හිතුනත් මම හිතුන දෙයක් වෙනස් ආයෙ වෙනස් කරන ජාතියෙ කෙනෙක්නම් නෙවෙයි. ගෙදරට ඇදගෙන හිටපු ටී ෂර්ට් එකට උඩින්ම රතු පාට ජර්සි එක දාගෙන බෑග් එකත් කරට දාගෙන මම වත්තෙ මායිම පහු කලේ ගේ දොර කොඩ හූල්ලන අම්ම දිහා හැරිලවත් බලන්නෙ නැතුව.

පණ්ඩිතය වගේ ආවට එළියෙ තිබුනෙ හිතුවටත් වැඩිය අඳුරක් හිතුවටත් වැඩිය සීතළක්.රබර් සෙරප්පු වලින් වැහුන යටි පතුල් වලින් සීතල ඇට මිඳුළු වලටම දැනෙද්දි හිතේ තිබුන තරහ මැකිල ගිහින් අන්තිමට ඉතුරු උනේ මං ගැනම උපන් ආත්මානුකම්පාවක් විතරයි.බලෙන් ඔබ්බපු කොලු කම් අස්සෙ හැංගිලා හිටපු මගේ ගැහැනු ආත්මේ හීනියට ඉකි ගහන සද්දෙ මට ඇහුණ.ඒත් නිකිණි කියන්නෙ ඇස් වලට ඕන ඕන වෙලාවට අඬන්න සූදානම් කෙල්ලෙක් නෙවෙයි.යාංතමට තෙත් වෙච්ච ඇස් දෙක දෑතින්ම පොඩි කරගෙන මම කන්ද නැග්ගෙ ආයෙත් හැරිල ගෙදර දුවන්න හිතෙන හිතට තරවටු කරන ගමන්.

එක පාරටම මන්දාරම් අඳුර කපාගෙන මීඳුම මැදින් මහා සද්දෙට ආව බිනරගෙ බයික් එක මග හරස් කරල නැවතුනේ මගේ ඇගේ ගෑවී නොගැවී වගේ.වෙන වෙලාවකනම් ලුණු ඇඹුල් ඇතුව මොනා හරි කියන්න තිබුණ.ඒත් මම මට නෙවෙයි වගේ අහක බලාගෙනම හිටිය.

 කොහෙද යන්නෙ ?

 ඇයි අහන්නෙ ?

 ප්‍රශ්නෙකට ප්‍රශ්නෙකින් උත්තර දෙන ක්‍රමය වෙනස් කරන්නම බැරිද ?

 ප්‍රශ්න වලට උත්තර දෙන්න මං බැඳිල නෑ

 හරි හරි එහෙනම් බැඳිච්ච දවසකට අහන්න මම සේරම ප්‍රශ්න ඉතුරු කර ගන්නම් දැන් නගින්න බයික් එකට

 ඒ අහවල් එකකටද ?

 ගෙදර ගෙනියන්න... දැන් නුවර යනකොට රෑ 8 පහු වෙනවා .. එච්චර රෑ වෙලා ගෑණු ලමයෙකුට තනියම ගමන් හොද නෑ

මම උපහාසයට මෙන් සිනාසීමි.මට මෙවන් තහංචි දමන්නට මොහු මගේ කවුද.මෙච්චර කාලෙකට ඇසළවත් මා යන එන වෙලාවල් විමසා නැත.ඔහුට මා කොයි වෙලේ කොහේ ගියත් කම් නැත.මේ පොඩි එකා මගේ ජීවිතය වචනෙකින් හෝ හසුරවන්නට හදන එක ගැන කේන්තියකට එහා ගිය මොකක්දෝ හැගීමක් හිතට වද දේ.

 මට බණ කියන්න ඔහේ මගේ කව්ද..? මොන අයිතියක්ද ?

 ඇයි අමතකද මම නිකිණිගේ පොඩි මස්සිනානේ.... ලොකු මස්සිනාට තියෙන අයිතියම මටත් තියෙනවා

ගරුසරුවක් නැතුව දොඩන මගේ වාචාල කම ගැන වගක් නැතුව බිනර හිනැහෙමින් මට උත්තර නැති වෙන්නම පිලිතුරු දෙයි.පෙරදා මෙන්ම මේ සංවාදයේ පැටලි පැටලී බිනර හා කල් මරන්නට මගේ හිත ඉල්ලයි.

 පොඩි එකා පොඩ්ඩි එකා විදියට ඉන්නවද

 අනේ.. අනේ මේ කිරි ඉබ්බි මට වඩා මාස 20 ක් වැඩිමල් උනයි කියල හිතන්නෙ ඉන්නෙ මහ ලොකු සයිස් එකෙන්නෙ

බිනර කියූ දෙයට මට මහා හඬින් හිනා යන්නට ආවේය. මම අතින් මුව වසා බිනරගෙන් හිනාව සගවන්නට වෙහෙසුනෙමි. කිරි ඉබ්බි... ඒ අපි පොඩි උන් දා බිනර මට පටබැඳි නම වේ.එකට වැටී සෙල්ලම් කරද්දී මගේ නොපනත් කමකින් හිත රිදවාගෙන හඬන බිනර කිරි ඉබ්බී.. කිරි ඉබ්බී කියමින් ගේ වටා දුවයි.එහෙම දුවන ඔහුව ඇසළත් සමඟ එක්වී කොටු කරගෙන ඒ අත ලේ එන තුරු සපා කෑ බවක් මට අද මෙන් මතකය.කොයි තරම් ළඟින් උන්නද ඇසළ කේලම් කියා වැඩිහිටියන් ලවා මට ගැස්සවූ වාර අනන්ත වේ. එහෙත් මම මොන තරම් රිදවූවද බිනර කවදාවත් මා පාවා දී නැත.එ දවස් සිහිව සියුම් කම්පනයක් සමඟ හීන් සතුටක් හිත පුරා මෝදු විය.

 මොනවද කල්පනා කරන්නේ ...? අදත් මගේ කෑල්ලක් කඩා ගන්න හැටිද ?

 කඩා ගන්නනම් බැරි කමක් නෑ... ඒත් මම දැන් හරක් මස් කන්නේ නෑ

 ඒ උනාට මට නම් ආසයි ඉබි මස් මොන රහද බලන්න

ඒ වෙලාවෙ බකස් ගාල එලියට පැන්න හිනාවනම් නතර කර ගන්න මට පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.මං හිනා වෙච්ච සද්දෙ ඈත කඳු වල හැපිල දෝංකාර දුන්න.ආයෙ ආයෙ හිනාවෙලා ඒ දෝංකාර දෙන මගෙම හිනාව අහන් ඉන්න මට ඕන උනා.හිතේ පැළපදියම් වෙලා තිබුන හැම අසහනකාරි සිතුවිල්ලක්ම ඈතට ඈතට ගහගෙන යනව වගේ මට දැනුන.

අපිට අපිව නොපෙනී යන තරමට අහල පහලට මීඳුම කඩං පාත් වෙන්න පටන් ගත්ත.තවත් මෙහෙම හිටියොත් අපි ගල් වෙයි කියල මට හිතුන.

 මැඩම් දැන්වත් කියන දේ අහල නගිනවද බයික් එකට .... දැන් ඉතින් කොහාට ගියත් මා එක්ක තමා ....... එක්කො ගෙදරට එක්කෝ නුවරට කරුණාකරලා මට කියනවද කොහාටද යන්න ඕනෙ කියලා....?

හැඬලයේ එල්ලල තිබුන හෙල්මට් එකක් මගේ දිහාට දික් කරගෙන බිනර එහෙම කිව්වෙ ටිකක් සැරෙන් වගේ.හිතුවක්කාර වෙන්න හිතට හිතුනෙම නැති තරම්. මම කතාවක් නැතුව හෙල්මට් එක අරන් ඔලුවට දා ගෙන බයික් එකට නැග්ගා.

 නුවරට

බයිසිකලේට නැගල මම එහෙම කිව්වම බිනර පුදුමෙන් වගේ මං දිහා හැරිල බැලුව.එයත් කතාවක් නැතුව හැරිල බයික් එක ස්ටාර්ට් කර ගනිද්දි ඒ මුණෙ අමුතුම කාන්තියක් මම දැක්ක.ගමන පටන් ගද්දි අපි අතර මැද තිබුන අගල් තුන හතරක පරතරය බිනර හිතා මතාම මහා සද්දෙට ගහපු බ්‍රේක් පාරකින් නැත්තටම නැති උනා.ළැමත් මුහුණත් ඒ පිටට හිර වෙද්දි සීතළ කපාගෙන මට දැනුනෙ මහා උණුසුමක්.ඒ සනීපෙට මගේ ඇස් පිය වුනා.


                           *     *      *     *      *      *    *     *

බිනර එක්ක නුවර බෝඩිමට ඇවිත් හරියටම දවස් 4 ට පස්සෙ ඇසළ මාව හම්බවෙන්න කැම්පස් එකට ආව.වෙනදට ඒ මූණ දකින්න තියෙන ආසාව ඇස් වල යාංතමටවත් තිබුනේ නෑ.මට කියන්න ලොකු කතාවක් තියෙනවා කියපු නිසා මම ඇසළ එක්ක කැම්පස් එකෙන් එලියට ආව.යන්න තැනක් මට වගේම ඇසළටත් හිතා ගන්න බැරි උන නිසාද මංද අපි කතාවක් නැතුවම රේල් පාර දිගේ සරසවි උයන ස්ටේශම දිහාට ඇවිදන් ගියා.කවදාවත් අපි අතර මේ වගේ නිහඬ තාවයක් තිබිල නෑ.ඒ නිසාම මහ අපහසුවක් හිතට දැනුන.

 නිකිණි

ගොඩක් වෙලාවට පස්සෙ ඇසළ කටහඬ අවදි කලා.

 ම්ම්ම්ම්ම්ම්

 මම මේ කියන්න යන දේ අහල ඔයාට තරහ ඒවි දුක දැනේවි ඒත් මටත් වඩා උගත් කෙල්ලෙක් හැටියට ඔයා මේ දෙවල් බුද්ධියෙන් හිතල තෙරුම් ගනී කියල මම හිතනව

කෙලින් කතා නොකර වැල් වටාරම් ගහද්දි වෙනදට යකා නගින මම අද බොහොම නිහඬව අහන් හිටිය ඇසළ කියන්න යන්නෙ මොනාද කියල.

 පුංචි කමට නොතේරුම් කමට අපි අතර පොඩි පොඩි දෙවල් උනා තමා....ඒ කාලේ ඒ දෙවල් මහ ලොකුවට හිතපු අපිම අපි ගැන බලාපොරොත්තුත් තියා ගත්ත තමයි.... ඒත් ආදරේ කියන්නෙ ඒකට නෙවෙයි නිකිණි....මං ආදරේ හොයා ගත්ත... අද නැත්තං හෙට ඔයාටත් හිතේවි අපි අතරෙ තිබුනෙ ආදරේ නෙවෙයි කියල...ඒක තේරුම් ගත්ත දවසට ඔයාටත් හිතෙයි මම අද මේ කියන දේවල් හරි කියල...

එකම රේල් පීල්ලෙ දෙපැත්තට වෙලා ඉස්සරහට යන ගමන් ඇසළ කියන දෙවල් මම හැඟීමක් නැතුව අහන් හිටිය.

 අපි ගැන අපිටත් වැඩිය බලාපොරොත්තු තියන් ඉන්නෙ වැඩිහිටියො ... අපි දෙන්න එකම මතේක ඉන්නවනම් ඒ අදහස් එයාලගෙ හිතින් අයින් කරන්න අපිට පුලුවන් වෙයි... මං දන්නව නිකිණි ඔයා පොඩි කාලේ ඉදන්ම මං වගේ උනා... ඔයා හිතුව ඒ මම කැමති විදිය කියල...ඒත් මගෙ හීන වල ඉන්නෙ ඔයා නෙවෙයි නිකිණි.. අපි අර ඉස්සර වගේම සහෝදරයො වගේම ඉමු.ඊට එහා යන්න මට බෑ ... මං හිතනව ඔයාට මාව තේරෙනවා කියල...

ළඟට ඇවිත් ඇසල මගේ අතින් අල්ල ගත්ත.ඇත්තටම සහෝදර බැඳීමකට එහා ගිය උණුසුමක් ඒ පහසෙ තිබුනෙම නෑ.මේ ආදරේ වෙනුවෙන් හෙලන්න කඳුලක් මගේ ඇස් වලට ඒ වෙලාවෙ ඉනුවෙත් නෑ.මම වචනයක්වත් කතා නොකර යාන්තමට හිනා වෙලා ඇසළට සමු දුන්න.ස්ටේශමෙ නවත්තල තිබුන කෝච්චියට ගොඩ වෙලා ඇසළ මට අත වැනුව.කෝච්ච්ය ගිහිල්ලත් ටිකක් වෙලා යනකං මම බංකුවක වාඩි වෙලා බලන් හිටිය.මට මතකෙට ආවෙ එදා රෑ මාව බෝඩිමෙන් බස්සලා බිනර යන්න හදද්දි කියපු දෙයක්.

 ආදරේ කියල ඔයා හිතන් ඉන්නෙ මොකක්ද කියල මම දන්නෙ නෑ... ඒත් ආදරේ කියන්නෙ තමන්ගෙයි තමන්ටමයි කියල හිතෙන දෙයක් ලබා ගන්න තියෙන ආසාවට නෙවෙයි...ආදරේ කියන්නෙ නිදහසට... නිදහස් හැගීමකට.... ඒ හැගීමෙන් පපුව පිරෙන්න ඕනෙ... හුස්මක පවා ඒ ආදරේ දැනෙන්න ඕනෙ... ඇස් පියා ගනිද්දී ඒ ආදරේ මැවෙන්න ඕනෙ..... ආදරේ මෙන්න මෙතන්ට දැනෙන්න ඕනෙ......

දකුණු අත එයාගෙ පපුවට තද කරගෙන බිනර එහෙම කිව්වෙ හැටි මට මැවිල පෙනුන.මම ඇස් පියාගෙන හයියෙන් හුස්මක් ගත්ත. ඒ හුස්මෙ බිනර හිටිය වගේ මට දැනුන.මාව ගැස්සිල ගියා. මම රේල් පාර දිගේ එක හුස්මට බෝඩිමට දුවගෙන ආවා.කාමරේ දොර මහා සද්දෙට වහල බිත්තියෙ මුල්ලක වාඩි වෙලා ඇසළ කියපුවා ආයෙ ආයෙ මතක් කලා.මගේ හීන වල ඉන්නෙ ඔයා නෙවෙයි නිකිණි...ඇසළ කියපු ඒ වචන ටික දෝංකාර දිදී ඇහෙන්න ගත්ත.මට මං ගැනම දැනුනෙ මහ අනුකම්පාවක්.ඇසළ වගේ වෙලා ඇසළට ආදරේ කරල නිකිණිට නිකිණිවම මඟහැරිල නේද කියල පළවෙනි පාරට හිතට දැනුණ.අවුරුදු ගාණක් හිරවෙලා තිබුණ කඳුළු මහා සද්දෙට ඇස් වලින් එළියට පැන්න.

                                  *     *      *     *      *      *    *     *

                 බස් එක බණ්ඩාරවෙලට එද්දි හීන් නිලි වැස්සක් එක පාරටම කඩාගෙන වැටුන.කට්ටිය දඩිබිඩියෙ බස් එකෙන් බැහල අගුපිල් වලට දුවද්දි මම බෑග් එකත් පපුවට තුරුල් කරගෙන තවත් විනාඩියක් දෙකක් බස් එකටම වෙලා හිටිය.හරියටම මාස දහයකුත් දවස් දොළහකට පස්සෙ ගමට අඩිය තියපු නිසාදෝ මංද හිත තිබුනෙ හරියට සසළ වෙලා.විලුඹ ගාවටම දිග සාය එක අතකින් යාංතමට උස්සගෙන අනිත් අතින් බෑග් එක උස්සගෙන මම බස් එකෙන් බැස්සෙ අන්තිමටම. උරහිසටත් පොඩ්ඩක් පහලට වෙන්න වැවුණ කොණ්ඩෙ මටත් කලින් හුලඟ එක්ක යද්දි මම සාය අත ඇරල කොණ්ඩෙ අල්ලලා එක තැනකට ගන්න වෙහෙසුණා.ගමේ අහල පහල ඉන්න උන් පවා ගමට ආපු අමුත්තෙක් දිහා බලන විදියට මං දිහා බලද්දි මට දැනුනෙ අපහසුවක්. ඒ සමහරු මාව අඳුර ගත්තෙ නෑ කියල එයාලගෙ බැල්මෙන්ම මට තේරුනා.පුරුද්දට වගේ මගේ ඇස් මටත් හොරෙන් පාරෙන් එහා පැත්තෙ ඇහැළ ගහ දිහාවට ගියා.එදා වගේම රතු පාට ඩිස්කවරි බයික් එක උඩ බිනර බලන් හිටිය.හිත ගැස්සිලා ඇස් බොඳ වෙන්න ගත්ත.ඒ ඇස් දිළිසෙන අපූරුව පාරෙන් එහා පැත්තෙ හිටියත් මම පැහැදිලිවම දැක්ක.
ළඟට යනවද නොයනවද කියල විනාඩියක් දෙකක් විතර මම බිම බලාගෙන කල්පනා කලා.අන්තිමට ගැහෙන කකුල් වලට වාරු අරන් ලතාවට පාර පැනල  බිනර ළඟට යන්න මට තවත් විනාඩියක් දෙකක් යන්න ඇති.

අසන්නට දාහක් දේ සිතේ විනිද මට වචන නැතුවාක් මෙනි. ළය මඬළ මේ හැටි ගැහෙන්නේ ඇයිදැයි මටම තේරුමක් නැත.බිනර මා විනිවිද යන තරම් බැල්මෙන් මා දෙසම බලා සිටී.
 ඒ ඇස් මේ තරම් දිළිසෙන්නේ ආදරේට බව නිකිණිට තවත්නම් රහසක් නෙවෙයි.

 ලස්සනයි..... හරියට දැන් පිපිච්ච සුවඳ මලක් වගේ

ආදරෙන් විතරක් නෙවෙයි පුදුමයෙනුත් විසල් වෙච්ච ඇස් වලින් හිනා වෙවී බිනර එහෙම කිව්වෙ හරි ආදරේ හිතෙන හඬකින්

 කොහොමද දන්නෙ මම අද එන බව

බිනර දැකි මොහොතේ පටන් අසන්නට සිටි පැනය මම ඒ ඇස් දිහා බලාගෙන ඇහුව.

 අද එනවා කියලා දන්නේ නෑ... ඒත් කවද හරි එන බව දැනගෙන හිටිය... ඒකයි හැමදාම මෙතන්ට ඇවිත් බලන් හිටියෙ...

හිත හෝස් ගා පත්තු විය. මා ගම නෑවිත් හිටි මාස දහයේම බිනර මෙතනට විත් මග බලා සිටින්නට ඇත.ඒ ඇස් කෙලින් බලන්නට බැරි මොකක්දෝ හැගීමක් හිතට වද දෙන්නට විය.

එහෙනම් මැඩම් අදවත් නෑ බෑ නොකිය එනවද  මා එක්ක
මම සිතුවිලිත් එක්ක  පොර බඳිද්දි බිනර දොඩමලු උනා.එයා එහෙම කියල හෙල්මට් එක මගේ දිහාට දික් කලා.

බෑ අයියො.....

බෑග් එකත් පපුවට තුරුල් කරගෙන මම හුරතල් උනා.මම එහෙම කිව්වම දිළිසි දිළිසි තිබුන ඒ ඇස්  මොහොතකට මලානික උනා.

අපි ගෙදර ලඟටම පයින්ම යමුද....

මම එහෙම කිව්වහමනම් ඒ ඇස් ආයෙත් දිළිසුණා හරියට එයත් ඒක කියන්න ආසාවෙන් හිටිය වගේ.ඇත්තටම මේ  සුන්දර  මොහොත විනාඩි පහෙන් බයිසිකලෙන් ගිහින් ඉවර කරගන්න මගේ හිත ඉඩ දුන්නෙම නෑ.සීතල පතනය දිගේ බිනර එක්ක ළඟින් ළඟින් අඩි තිය තිය යන්න මගේ හිත මට පුදුම තරම් බල කලා.දෙපාරක් නොහිතම මම අරෙහෙම කියලා දැම්මෙ ඒකයි.

 හරි එහෙනම් තප්පරයක් ඔහොමම ඉන්න හොදේ..

බිනර එහෙම කියල බයික් එකත් ස්ටාර්ට් කරගෙන  ඒ ළඟම තිබුන කඩේ ගාවට ගියා.මම හයියෙන් හුස්මක් අරගෙන පොඩ්ඩක් සංසුන් උනා. මම ඇහි පියල ආයෙ අරිද්දි බිනර මගේ ඇස් ඉස්සරහ.

හරි මැඩම් එහෙනම් දැන් යමු..

මගේ  කරේ තිබුන බෑග් එකත් අනවසරයෙන්ම උදුරගෙන එයාගෙ කරට දාගෙන බිනර මගේ අතින් අල්ල ගත්ත. බිනර බයිසිකලේ කඩේ ළඟ පරිස්සමට තියල මේ ගමන මා එක්ක යන්න නිදහස් උනා කියල ආයෙ මට එයාගෙන් අහල දැන ගන්න උවමනා උනේ නෑ. එයා යනකොටම මම ඒක තේරුම් ගත්ත. මහ පාර පැනල  අපේ ගමට යන පොඩි පාරට හැරිලත් බිනර මගේ අත අත ඇරියෙ නෑ. හැන්දෑ අඳුරත් එක්ක කඩන් පාත් උන මීඳුම මුලු පලාතම  වහගෙන තිබුන.අවුරුදු විසි ගාණක් මේ පාරෙ ආපු ගියපු මට මේ සීතල මේ අඳුර අමුතු දෙයක් නෙවෙයි.ඒත් අද තරම් ලස්සනට මේ කිසිම දෙයක් මම මීට කලින් දැක්කෙ නෑ නේද කියල හිතෙද්දි මටම මගේ ඇස් ගැන පුදුමයි.

ඉතින්..... කෝ අද කතා පෙට්ටිය නුවර දාලද ආවේ....
දැහැන් ගත වෙච්ච හිත බිනරගෙ හඬින් ඕනාවටත් වඩා ගැස්සුණා.ඒ තිගැස්මට බිනරගෙ අතත් අත ඇරුන.

ඒක නෙවෙයි.... කෝ අරය....
බිනර ආයෙමත් දොඩමලුයි.ඒ සැහැල්ලුව ළඟ මමත්  හිමිහිට සැහැල්ලු වෙන  බව මට තේරුනා.

කොරයද.... මං එහෙම ඇහුව.
අර ඉස්සර මම  මේ පාර දිගේ කැන්දන් යන  විසේකාර අම්මණ්ඩි....

බිනර ඒක අහපු තාලෙට මට බකස් ගාල හිනා ගියා.

එයා මැරුණනෙ මීට මාස දහයකට කලින් නුවරදි වාහනේකට හැප්පිලා

අපොයි එහෙමද.... අපරාදේ මම අවුරුදු  ගාණක් බලන් හිටියා එයාට දෙයක් කියන්න.

මම හිනාව හංගගෙන  අහන් හිටිය.

අනේ... අපරාදේ ඇයි ඉතින් කලින් කිව්වෙ නැත්තෙ.....
මම ඒක ඔයාට කියන්නද ...මොන ලෝකෙන් හරි ඒකිව හොයලා ඒක  එයාට කියනවද...

මම ඒකට මුකුත් කියන්න හිතන්නත් කලින් බිනර මගේ ළඟටම ආවා.මම ඉක්මනට බිම බලා ගත්ත.එක අතක් මගේ උරහිසට තියන ගමන් අනිත් අතින් මගේ නිකටින් අල්ලල යාන්තමට එයාගේ පැත්තට හරවගත්ත.ජිවිතේ පලවෙනි වතාවට පිරිමි ඇස් දෙකක් ළඟ  පිරිමි සුවඳක් ළඟ මගේ ගැහැණු ආත්මෙ හිරි වැටීගෙන ගියා.

දන්නවද.... මම ආදරෙයි මගේ කිරි ඉබ්බිට පණටත් වඩා..

මගේ ඇස් වලින් හෝ ගාල කඳුලු කඩන් වැටුන.මහා සද්දෙන් ඉකි ගැහෙද්දි බිනර හිමිහිට මගේ හිස එයාගෙ පපුවට වාරු කර ගත්ත. ඉතින් බිනර දවසක් කියුවාක් මෙන් පපුව පුච්චන පපුව හිරි වට්ටන හැඟීම් කප්පරකින් මුලු හිතම පිරිල  හුස්ම හිර වෙනව වගේ මට දැනුන.මේ ඉතින් ආදරයම බව පලවෙනි වතාවට මගේ හිත  මට හිනා වෙලා කිව්ව.කඳුලු හේදිලා යනකන්ම මම ඒ පපුවට හිස තියාගෙන ඒ නිරාමිස සුවය වින්දා.

ම්ම්ම්ම්ම් .... මම දෙයක් අහන්නද.....

කල්පයක් වගේ ගෙවුණ කාලෙකට පස්සෙ මගේ හිස මෑත් කරල බිනර මගේ ඇස් වලට එබෙන  ගමන් එහෙම ඇහුව.මම ඇස් වලින් හා කියල කිව්ව.
ආදරේ කියල කියන්නෙ මොකටද මැඩම්....

ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම් ... ආදරේ කියන්නෙද.... ආදරේ කියන්නෙ අපි දෙන්නට....

එහෙම කියල මම ආයෙම ඒ පපුවෙම මූණ හංගගත්ත.
                                                            
                                      
- නිමි -  


ප.ලි
මේක මීට අවුරුදු ගානකට කලින් බ්ලොග් එකට ලියපු එකක්.හැබැයි ඒ කාලේ  මේක නොකියවපු අය දැන් මගේ බ්ලොග් එකේ ගොඩක් ඉන්න නිසා එයාලගේ ප්‍රතිචාරත් දැක බලා ගන්න ආයෙමත් මේක දාන්න හිතුවා.ඒ නැතුව ඉතින් මේ අලුත් පෝස්ට් එකක් ලියා ගන්න වෙලාව නැතුව එහෙම නෙවෙයි ඕං

Aug 30, 2017

ඔව් ඒක හරි සුවඳ පපුවක් !





හිස් අවකාශය පුරා
විහිඳුන නම නොදත්
සරාගී
පිරිමි විළවුන් සුවඳක් !

ඇත්තමයි ඒ නුවන්
ළය පුරා හී විදින
සරයක් !

පය'ගිලෙන් ඇරඹි
හිස් මුදුනින් ගිලිහුන
මොකදෝ නොතේරෙන
හැඟුමක් !

සුදුම සුදු කමිසයෙන්
විනිවිදින
පෙමාතුර පපුවක් !

ලේ නහර වල පවා
උඩුදුවන
හරි මිහිරි
පැතුමක් !

ඇත්තමයි ඒ පපුව
අයිතිකර ගන්නටම
හිතෙන
හරි සුවඳ පපුවක් !


Aug 24, 2017

මං මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ නොහොත් සත්තලන්ගෙ රස කතා !




                      ඔය පහුගිය දවස්වල නිකා ඉන්ට බැරි බඩජාරි කමට රඹුටන් බෑග් එකක්ම තනියම කලා පහුවදා කට ඇර ගන්න බැරි තරමට දිව ඌයිය වෙලා කන් දෙකෙනුයි ඇස් වලිනුයි දුම් විසි වෙන ගානට උණ හැදිලා හිටියනේ මේ සඳවතී කියන එකී.අපරාදේ කියන්න බෑ දෙයියනේ කියල දවස් හතරක් පහක් නොසෑහෙන්න විදෙව්වා.රඹුටන් තනියම කෑවට නිකන් දුන්න උණ මම විතරක් විදවන්නෙ මොකෝ කියල හිතල මට හොද වෙනකොට සත්තලන්ටත් දීලම තමා ඕං මම පස්ස බැලුවේ.හැබැයි ඉතින් මං වගේ නෙවෙයි සත්තලන් හරීම හොදයි ලෙඩක් දුකක් හැදුනට කාටවත් කරදරයක් නෑ.එයාම බෙහෙත් හොයාගෙන බීල එයාම පරිස්සම් වෙලා ගොඩ යන්න දන්නවා.දැන් ඔය අපි දෙන්න එක වහලක් යටට වෙලා අවුරුදු හයකුත් උනානේ ඒ අවුරුදු හයටම මුන්දා එකම එක පාරක්වත් දොස්තර කෙනෙක් ළඟට ගිහින් නෑ.( ඒකට මම හම්මේ ඉතින් ඒ ගැන  කවර කතාද )ඔය සාමාන්‍ය උණක් හෙම්බිරිස්සාවක් කැස්සක් වගේ දෙයක් මිසක් සත්තලන්ට එහෙම දොස්තරලා හොයාගෙන යන තරමට දරුණු ගනයේ ලෙඩක් හැදිලත් නෑ.ඔය අවුරුදු හයේ මුල් කාලෙදී එයාට පැපොල් හැදුනා.ඊට පස්සේ ටිකක් දරුණුවට උණක් හැදුනේ මේ පාර තමා.බොහෝම අබල දුබල වෙලා පැත්ත වැටිලා හිටියත් මේකා නෙවෙයි දොස්තර ගාවට අරන් යන්න පුලුවන් උනේ . එයාම ගිහින් ෆාමසියෙන් බෙහෙත් අරන් ඇවිත් බීල හිටිය.ඉතින් කෝම හරි ඔහොම ඇඳට වැටිලා දුකසේ ඉන්නකොට සත්තලන් මගෙන් එක පාරටම අහපි

බබා... මං මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ ? ...

කියල.හම්මේ එක අහලා මට දැනුන සනීපය.ඇයි වදේ ඔය මනුස්සයාගෙන් ඔය ප්‍රශ්නේ අහල  මම කාලා තියෙන පරිප්පු ගාගෙන තියෙන ටින්කිරි ...හයියෝ කියලා වැඩක් නෑ.ඉතින්  ඒවාට රිටන් එක දෙන්න මේ තමා හොදම අවස්ථාව කියල මම පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියා. දෙන්නම් උණ ඩබල් වෙන්න කියල මම හිතාගෙන දත කට සීරුවෙන් තියා ගත්තා. හෝව් ... හෝව්... එච්චර ඉක්මනට ඉතින් ඒ කතන්දරේ මෙතන දාන්නෙ නෑ. ඒක පස්සට තියලා මම කියන්නම්කෝ ඔය ප්‍රශ්නෙත් එක්ක බැදිච්ච අතීත කයි කතන්දර ටිකක්.

                    ඔය අපි කරකාර බැන්ද මුල් කාලේ මාස දෙක තුනකට සැරයක් ඔය ප්‍රශ්නේ සත්තලන්ගෙන් ඇහුවෙ නැත්තන් මට නිකන් නින්ද යන්නේ නෑ වගේ ගතියක් තිබුනා.කැස්සක් හෙබ්බිරිස්සාවක් හැදුනත්, එයා නැති වෙලාවක හයියෙන් ගොරවලා වැස්සත් ,වත්තට ගැරඩියෙක් හරි තලගොයෙක් හරි ආවත්,අම්මා කෝල් කරලා පොඩි සද්දයක් දැම්මත්, හිතට මොකා...ක්ම හරි දුකත් ආවත් කල් යල් බලලා

නිකමට හරි මං මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ....

කියල අහන එක නිකන් පුරුද්දක් වගේ උනා. මුල්ම කාලේදිනම් ඕක ඇහුවම සත්තලන්

අනේ බබා ජිවිතේ පටන් ගත්තා විතරයි මැරෙන කතා නොකියා හිටුකෝ මගෙන් මැරුම් නොකා....

කියල කිව්ව.පස්සෙ පස්සෙ ඔන්න මෙහෙමලු උනේ.

                                

                                                            
                     
                                               මම - බබා නිකමට හරි මං මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ...

සත්තලන් - මැරුනොත් නේද ... එහෙම උනොත් ඉතින් ඉස්සෙල්ලම මල්ශාලාවකට කතා කරනව..

මම - හා ඊට පස්සෙ...

සත්තලන් - පස්සෙ ඉතින් හත් දවසක් නිදි මරන්නත් එපැයි..නෙස්කැෆේ, බීම , බිස්කට් මගෙ අම්මා....මරු තමා ඉතින්...

මම - මොනවද අනේ ඔයා බලන් ඉන්නෙ මම මැරෙනකන්ද බිස්කට් කන්න...

සත්තලන් - අනේ නෑ... ඔයාටනෙ උවමනාව තියෙන්නෙ ඉක්මනට මැරිලා මට ඔව්වා කවන්න.

මම - ඉහි .. ඉහි ..ඉහි ඔයා හොද නෑ...

සත්තලන් - ඇයි අනේ මම මොනාද කලේ..

මම - මම මැරිලත් ඔයාට කිසි ගානක් නෑ...

සත්තලන් - පිස්සුදු සුදූ... ඔයා මැරිලා බලන්නකෝ මම දුක් වෙන තරම්...


                                                    *  *  *  *

ඔන්න තවත් දවසක

මම - බබා නිකමට හරි මම මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නෙ ආ...

සත්තලන් - මමද මම ඉතින් ඔය පට්ට කෑල්ලක් හොයලා ආයෙත් කසාඳ බදිනවා...

මම - පට්ට කෑල්ලක් ?

සත්තලන් - ඔව් එක්කො සනී ලියෝන්  නැත්තන් ජෙසිකා ඇල්බා තමා ,කරීනත් අවුලක් නෑ ඉතින් එයා කොහොමත් මගෙ කෑල්ලනේ.

 මම - මේ... මගේ යකා අවුස්සන්න එපා මම ඕකුන් සේරම කීතු කීතු කරනවා

සත්තලන් - යකෝ... මේකි මැරිලවත් මට සැනසීමක් නැති වෙන පාටනේ..

මම - ඔව්. ඔව්... මැරුනත් මම පස්සෙන් එනවා මොනාද කරන්නේ බලන්න...

සත්තලන් - හැක් .. හැක්.. ඔව්  ඉතින් ගෑණුනේ...

                                                     *  *  *  *
මේ තවත් දවසක්.මේක උනේ මීට අවුරුදු එකහමාරකට විතර කලින් ඔය කතාවෙන් පස්සේ මම ආයෙ ඒකාගෙන් ඔය පරශ්නෙ මේ වෙනකන්ම ඇහුවේ නෑ.

මම - බබා...

සත්තලන් _ ම්ම්ම්ම්ම්

මම - නිකමට හරි මම මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ ...

සත්තලන් - අන්න හොද ප්‍රශ්නයක්... මම මේ ඒත් කල්පනා කර කර හිටියේ මේ අවුරුද්දට මොකද ඔය ප්‍රශ්නේ පරක්කු කියල.

මම - හරි ඉතින් කියන්නකෝ

සත්තලන් - මෙහෙමයි.. දැන් ඕක මොන වගේ මරණයක්ද .. ස්වභාවිකද එහෙම නැත්තන් දිවිනසා ගැනීමක්ද ...?

මම - මොකක හරි අනේ.. කොහොම හරි මම මැරිලා

සත්තලන් - හරි ස්වභාවික මරණයක්නම් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ... හැබැයි නිකමට හරි දිවිනසා ගන්න වගේ හිතෙනවනම් අනේ කරුණාකරලා කුක්කු දෙක කපලා ෆ්‍රිජ් එකේ දාලා බොලා කර ගන්න දෙයක් කරගන්න මෙයා හොදේ..

මම - හෑ....ක් ... අර මොකටද කුක්කු කපන්නේ...

සත්තලන් - නෑ ඉතින් මම අඹේවෙලින් හරි හොද කිරි වැස්සියෙක් දක්කන් එනකන් මගේ කොලු පැටියා බඩගින්නේ තියන්න බෑනේ ඌ තාම අම්ම කුක්කුනෙ බොන්නේ...

                                                      *  *  *  *

ඔන්න එදායින් පස්සේ කටක් ඇරලා මම නෙවෙයි උන්දගෙන් මේ වෙනකන් ඔය ප්‍රශ්නෙ ඇහුවේ. ඇයි වදේ පල් වෙනවා කියලා මෙහෙමත් පල් වෙන්න පුලුවන්ද. ඉතින් ඔය වගේ අවස්ථාවක තමයි ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට සත්තලන් මගෙන් එයා මලොත් මම මොකද කරන්නේ ඇහුවෙ.

සත්තලන් - බබා මම මැරුනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ..

මම - ඔයා මලොත්ද .. හි .. හී ..හි හී...

සත්තලන් - කියහන්කො වදේ

මම - මොනා කරන්නද ඉතින් වල දානවා මිසක්

සත්තලන් - ඊ ළඟට

මම - ඊ ළඟට ඉතින් හත් දවස... තුන් මාසේ ...අවු....

සත්තලන් - හා හා හරි හරි දාන දිදී ඉන්නවා විතරද  කසාඳයක් කරගන්නෙ නැද්ද

මම - මොකද නැත්තේ... කරගන්නවා.. කරගන්නවා... හො...ඳ... ලා...ස්සන උස කොල්ලෙක් බලල බඳිනවා.

සත්තලන් - ම්ම්ම් අන්න හරි ඒක හොදයි .. හැබැයි මගේ කොල්ලට බාප්පලගෙන් ටොකු කන්න බෑ... නිකමට හරි මට මොනා හරි උනොත් ඌව මල්ලිට බාර දෙන්න ඕනේ ( මගේ මල්ලිට )

මම - ඉහි ඉහි  එතකොට මම

සත්තලන් - බොට ඉතින් ඊට පස්සෙ එකෙක් බැරිනම් දහයක් හරි බැඳගන්න පුලුවන්..

මම - හ්... එහෙමද හැබැයි මම මලත් ඔයාටත් බෑ කුඩම්මලා ගෙනත් මගෙ පුතාට ටොකු අන්නන්න

සත්තලන් - ආයෙ බඳින්න මම.... පිස්සුද... එකම වරද  දෙපාරක් කරනවද සුදූ මම...

මම - අනේ විහිලු නෙවෙයි ඔහොම කිව්වට ඉතින් මාසයක් හමාරක් යනකොට මාව අමතක වෙයි.එක එක ඒවා කරන්න හිතුනහම නිකන්ම කසාඳයක් කරගනී..

සත්තලන් - මොනාද එක එක ඒවා...

මම - ( ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙමින් ) අරවා අනේ

සත්තලන් - කොරවාද අනේ..

මම - යන්න අනේ යන්න... බබා වගේ අහන්නේ... අර දැන් ඩිස්ටි ඩිඩිං කියලා කියන්නේ...

සත්තලන් - හෑ...ක් හැක් හැක් හැක්..... එව්වා කරන කසාඳ බඳින්නම ඕනේද බං..... ඔයා දුක් වෙන්න එපා සුදූ මම එව්වා කලට වේලාවට කරගන්නම්...

මම - මො...කා..ක් ..? හ්... හිතේ ඇති එහෙනම් දැනගන්නවා මම මලොත්  කසාඳ බැන්ඳත් කමක් නෑ එව්වා මෙව්වා කරන්න තහනම් හරී...

                                                    *  *  *  *

 ඉතින් බලන්න පින්වතුනි සත්තලන් වගේද මම .. මම වගේද සත්තලන්.. ඔන්න ඔහොමයි අපි.


Aug 21, 2017

මගෙ සුදු ආඩම්බරකාරී !





කලු  පාට ලොකු බෝල ඇස් අගින් හිනැහෙච්චි
ඒ හිනාවට උදේ මල් පවා ඇහැරිච්චි
මා එක්ක මහ දුරක් යන්න වාරුව වෙච්චි
හද ඉවුර මත වැහුව නුඹයි මගෙ බට්ටිච්චි

මගේ සෙනෙහසේ තටු වලින් තව පිම්බිච්චි
දාංගලෙ පොඩි එකෙක් වගේ තව නැට්ටිච්චි
පොට්ටුවක් තිබ්බාම වගෙයි හැඩ තංගච්චි
පළන්දන්නද උඹට මාලයක් මීනච්චි

පොඩි නෝක්කාඩු ළඟ මලක් වගෙ මැලවෙච්චි
තොදොල් වෙන්නට ඉඩක් ලැබෙන තැන පැලවෙච්චි
කිරිල්ලක් වගේ නිදහසේ ඔහෙ ඉගිලිච්චි
ඉතින් මගෙ ජීවිතේ නුඹට සින්නම වෙච්චි



Aug 18, 2017

ආඩම්බර සුන්දරී !


බ්ලොග් එක පාලුවට අරින්න බැරි නිසා ඔය කවියක් දෙකක් දාලා ශේප් උනාට කාලෙකින් හරියට මුකුත් ලියන්න බැරි උනා නෙව.පහුගිය දවස්වල මැරෙන්න වැටිලා තරමට අසනීප වෙලා උන්න නිසයි ඒ අසනීප හොද උන ගමන් මෙලෝ සිහියක් නැතුව හතර අතේ ට්‍රිප් යන්න උන නිසයි පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ ලියලා ඩ්‍රාෆ් කරපුවා කීපයක්ම තියෙනව. ඒ අතර අර ප්‍රථම වසන්තයෙ ඊ ළඟ කෑල්ලයි සත්තලන්ගෙ රස කතා ටිකකුයි  තමයි ලිස්ට් එකේ තියන් හිටියේ.ඒත් ඒ ලිස්ට් එක පන්නලා අද මේ ලියන්න හදන්නේ අපි ගිය සවාරියක බොහොම සුන්දර තැනක් ගැන.එව්වා ඉතින් පල් කර කර හිටියොත් ඒ රසයි උණුහුමයි නැති වෙනවා නොවැ.අනික කයි කතන්දර ලිව්වට මම ඔය සංචාරක සටහන් ලියන්න ඔස්තාර් කෙනෙකුත් නෙවෙයිනෙ අප්පා.( කවි කතා වලටත් එහෙමම තමයි ඉතින් නොකිව්වට ) මහා ලොකුවට බ්ලොග් එක පටන් ගනකොට සංසාරේ සංචාරේ කියල ලේබල් එකකුත් ඇලෙව්වට මේ අවුරුදු ගනනාවටම ඒක ඇතුලෙ තියෙන්නෙ කාලෙකට කලින් ගිය යාපනේ ට්‍රිප් එක ගැන විතරයි.හයියූ ලැජ්ජාවේ බෑ ඉතින්. ඔන්න ඔය සේරම කරුණු කාරණා සැලකිල්ලට ගෙන අද මම ඒ ලේබල් එක අප්ඩේට් කරන්න තමයි මේ ලක ලෑස්තිය. ඉතින් අහගන්ටකෝ ළමා..යි.ආ මතක බැරි උනා නොවැ. මම මේ ලියන්න හදන තැන ගැන අර මනස්ගාතයත් බොහොම අපූරුවට ලියලා තිබුනා.ඔව් ඉතින් මේ ලියන්න යන්නේ සුන්දර සීතල බෙලිහුල් ඔය ලස්සන කරන ආඩම්බර දිය  සුරතලියක් ගැන.පහන්තුඩාව ඇල්ල  නම වගේම නම වගේම අති සුන්දර දිය ඇල්ලක්.


 කොළඹ බදුල්ල පාරේ බෙලිහුල් ඔය ප්‍රසිද්ධ තනායම  පහු වෙනවත් එක්කම උඩට තියෙන පොඩි අතුරු පාරේ කිලෝමීටර් දෙකක් විතර ගියාම තමයි මේ  ඇල්ලේ සුන්දරත්වය හිත
පුරා නෙත පුරා විඳගන්න අවස්ථාව ලැබෙන්නේ.ඇල්ල ලගටම වාහන වලින් යන්නනම් බෑ ඇල්ලට යන පාරේ තියෙන ගෙවල් වල මිඳුළවල් වල තමයි වාහන නැවතීමේ පහසුකම් තියෙන්නේ.අපරාදේ කියන්න බෑ අපි වාහනේ නවත්තල ගියපු තැන පාර්කින් වලට සුපියල්ම 200 ක් ගත්තා.ඒකනම් මොකෝ ඉතින් 200 වගේද ඒ ලබපු අද්දැකීම කියලා සිත සුවපත් කර ගන්න බැරි කමක් නෑ.ඔය උඩම පින්තූරේ තියෙන දිය ඇල්ල කඩා හැලෙන තැනට යනනම් ගමන ටිකක් දුශ්කරයි ඒ වගේම සුන්දරයි.ගඟ හරහා වේල්ලක් වගේ දාපු සිමෙන්ති බැම්මක් දිගේ ගඟේ එහා ඉවුරට ගිහින් ගල් මුල් වල එල්ලිලා උඩට නැගලා බොහොම පරිස්සම් ගමනක් තමයි යන්න ඕනේ.පොඩ්ඩක් හරි පය ලිස්සුවොත් හරි එහෙම නැත්තන් ඔය විහිලුවට කරන තල්ලු කිරිලි බය කිරිලි වගේ දෙවල් කරන්න ගිහින් මිස් උනොත් දෙය්යනේ කියලා අඩි  තිහ හතලිහක් පිංපොං  බෝලයක් වගේ ගල් උඩ බම්ප් වෙවී වතුරට පත බෑවෙන්න පුලුවන්.


 දෙපසම ගල් පර්වත් මැදින් පහලට පහන් දැල්ලක් වගේ කඩා හැලෙන දිය ඇල්ලයි, හීන් සීරුවේ ගලා බහින සීතල දොල පාරේ දිය දහරයි නෙක නෙක රටා  මවන මහ විසල් ගල් තලාවයි හිතට ගතට ගෙනෙන්නෙ පුදුමම තරම් චමත්කාරයක්.ගස් වලයි ගල්වලයි හැම තැනම මෙතන නෑම තහනම් අතන නෑම තහනම් කියලා ගහලා තිබුනට දෙපාරක් නොහිත වතුරට පනින තරම් කෙනෙකුගෙ සිහි විකල් වෙන එකනම් නොඅනුමානයි.අපි එහෙම සිහි විකල් නොකරගෙන හිටියේ බොහොම අමාරුවෙන්.අපි එහෙම නොවුනට අපිට කලින් එතනට ගිය කොලු රෑනක්නම් හිටියේ දිය ඇල්ලට කිට්ටුව පහල තැනක දිය කෙලිය පටන් අරන්.වැඩේ කියන්නෙ අපි එයාලට මීටර් සීයක් විතර කිට්ටුවට යනකොට තමයි එයාලා අපිව දැක්කේ.අපිව දැක්ක ගමන් එයාලා තක්බීර් උනා. සමහරු ගල් උඩ බඩ ගගා හැංගි හැංගි ගොඩ තිබුන ඇඳුම් අරන් ආයෙ වතුරටම පැන්නා.දෙයිහාන්දුවනේ එතකොටයි අපි දැක්කේ මුන් සේරම වතුරට බැහැලා තියෙන්නෙ උපන් ඇඳුමින්.අපේ නඩෙන් ඉස්සර වෙලාම ගිය ඉස්තිරී පරාණ ටික වෙච්චි අපි ඒ මහසෝන්  සන්නි දැකලා වතුරට  නොවැටී බේරුනේ බොහොම අමාරුවෙන්.උන්දලා ටික විලි වහගන්නකන් අපි එයාලට පස්ස හරෝගෙන හිටියා ඉතින් වෙන මක්කා කියලා කරන්නද.එයාලටත් ලැජ්ජයි අපිට හතරවිලි ලැජ්ජයි.විනාඩි පහක් දහයක් ඇතුලටත් සෙට් එකම විලි වගෙන අනිත් ඇදුම් කැඩුම් ටිකත් තුරුලු කරගෙන බිම බලාගෙන හීන් සීරුවේ අපිව පහු කරලා පල්ලම් බැස්සා.අපි අත් වලින් කටවල් තද  කරගෙන බොහොම අමාරුවෙන් හිනා හිර කරගෙන හිටියා. අපි ඉතින් එහෙම හිනා උනාට ඔය සත්තලන්ලා එහෙම ගිහින් එයාලා එක්ක කතා කලා උන්දලා පත්වෙච්චි අපහසුතාවය මඟහරවන්න වෙන්ටැ ඉතින් ඒ. මම ඉතින් ඔය මුලින් කිව්වා වගේ මේ දිය දහර දැක්කම උන් හිටි තැන් අමතක වෙලා ඔහොම අකරතැබ්බ වෙන්න පුලුවන්.මෙතනට මුලින්ම යන කෙනෙක් මෙතන නාන්න පුලුවන්ද බැරිද කියලා නොදන්න නිසා අමතර ඇඳුම් එහෙම අරන් යන්නෙ නෑනේ. මේ කාලෙනම් වතුර අඩු නිසා ආරක්ශිත තැනක නෑවට ලොකු අවුලක් නෑ වගේ. හැබැයි වතුර වැඩි කාලෙකනම් ඒක බොහොම භයානක වෙන්නත් පුලුවන්.
මං ඉතින් ඔය ගලක් උඩ නිවාඩු පාඩුවේ වාඩි වෙලා කල්පනා කලේම  නිකමට හරි එක පාරටම මහා ජලකඳක් ආවොත් හත් දෙයියනේ අපි මොකද කරන්නේ කියලා.එහම උනානම් ඉතින් දුවා ගන්න තැනකුත් නෑ සේරමලා අතින් අත ඇරිච්ච ජිල් බෝල අහුරක් වගේ දග් දග් ගගා පහලට රෝල් වෙලා ගහගෙන යාවි. එව්ව මෙව්වා හිතෙන අතරෙම තව මට හිතිච්ච දෙයක් තමයි මම ආයෙ බඳිනකොට wedding pre shoot එකකටත් මේ තැන මරු නේද කියල.ඔව්ව ඉතින් මම  විතරක් හිතල නිකන් ඉන්න බැරුවට මම සත්තලන්ටත් කිව්වා. උන්දා ගත් කටටම කිව්වා අනේ ඔය කරන ෂූට් එකක් ඉක්මනට කරලා මාව නිදහස් කරපන්කෝ කියල.අනේ ඉතින් මගේ කට ඔය තඩි ගලක උලාගෙන  උන්දගේ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන ඔලුව ඔය සීතල වතුරේ ඔබන් ඉන්න හිතනා.ඉතින් ඔන්න ඔය වගේ බොහොම සුන්දර චමත්කාර ජනක අද්දැකීම් කන්දක් අරගෙන තමයි අපි පහන්තුඩාව සොඳුරියට සමුදුන්නේ.මටනම් දවස් තුනක් තිස්සේ බෙලිහුල් ඔය ,හපුතලේ, දියතලාව , ඇල්ල , බදුල්ල , නුවර එළිය ඒ ගිය හැම තැනකින්ම මගේ හිත වඩාත්ම ඇද ගත්තෙ මුල්ම වරට ගිය
මේ පහන්තුඩාව ඇල්ල තමයි.

 ඒ වගේම තව ලියන්න සුන්දර තැන් සුන්දර දසුන් එමටයි.වෙලාවක් තිබුනොත් ආයෙ දවසක මේ සංසාරේ සංචාරේ අප්ඩේට් කරන්නම්කෝ.



Aug 16, 2017

ඉඩ දෙන්න මට ඉතින් සමුගන්න !




ඉතින් තව අපි අපේමැයි කියා නොසිතන්න
ආදරෙයි හා පැටික්කිට මගේ නොකියන්න
ඔය වචන වලින් හිත කුඩු වෙන්න
වෙඩි තියන්නට ආයෙ නොම එන්න

හිත මත්තෙ හීනියට ඇවිදින්න
පපුව මැද්දට වෙලා හිනැහෙන්න
ඇහි දාර අඟිස්සෙන් ගිලිහෙන්න
වදින්නම් ආයෙනම් නොම එන්න

බිඳුණු පසු හීන යලි අහුලන්න
නාය ගිය තැන් ආයෙ හාරන්න
මගෙ අහසෙ සඳ වෙලා පායන්න
වදින්නම් ආයෙනම් නොම එන්න...

( මේ කවිය මම ලිව්වේ පොකුරු වැහි අක්කා ෆ්බී එකට දාපු  කවියකට කමෙන්ට් කවියක් ලෙසයි.)

Aug 6, 2017

ඔව් ඔයා හඳක් !


නුඹ ,
ඈත අහසේ දිලෙන සඳවත
මම  ,

සඳට පෙම් කල
පුංචි බිම් මල

නුඹ ,

විසල් නුග රුක දාහය නිවන
මම ,
ඒ මහා වෘක්ෂයේ සෙවන නොලබාම
වියළුණු තණපත

නුඹ ,
දොලොස්මහේ පහන
නොනිවී දැල්වෙන
මම ,
එළිය පමණක් දී
නිවී ගිය පහන් වැටිය

නුඹ ,
සමනොළ ගිරිශිඛර
මම ,
මහා ගිරිදඹ ගෙවා පියඹා ඇවිත්
නුඹ පපුව මත්තේම මියෙන්නට පැතූ
අහිංසක සමනළිය

නුඹ ,
මහවැලි ගං කොමළිය තුරුල්ලට ගෙන
ජීවිතය අත්විඳින බව නොදැන..

Aug 1, 2017

මේ ප්‍රථම වසන්තයයි 04






මේ ප්‍රථම වසන්තයයි 01

මේ ප්‍රථම වසන්තයයි 02

මේ ප්‍රථම වසන්තයයි 03

                                    ඉතින් අද කියන්න යන්නෙ ඔයයි මමයි හම්බුන හැටි අපේ යාලු කම ආරම්භ උන හැටි.ඔව් ඒ තමා අපේ කතාවෙ මුල. ඒ ටික නැතුව මේ කතාව අසම්පූර්ණයිනෙ.මගේ වාසනාවට බස් එකෙන් පැපිලයානෙදිම කීප දෙනෙක් බැස්ස නිසා මට වාඩි වෙන්න චාන්ස් එකක් ලැබුන.මගේ සිතිවිලි ඒ අතීතයේ ඇවිද්දවන්න ඒකත් ලොකු පිටුවහලක් උනා.ඉතින් අහන්නකෝ ඒ කතාව.

     මට මතක විදියට ඒ 2006 අවුරුද්දෙ අන්තිම  හරිය. තනියම මඟතොටක බැහලා යන්න එන්න පුරුදු උන කාලේ ...ඒ ලෙවල් ඉවර වෙලත් අවුරුදු ගානක් ගෙදරටම කොටු වෙලා ඉදලා පවුලෙම හිතවතෙකුගෙ තැනක පුහුණුවයි රැකියාවයි දෙකම ලැබුන කාලේ...ඒ සේරටමත් වැඩිය  Unlimited Internet පහසුකමින් මුලු සයිබරේම පීරන්න ලැබුන කාලේ.යූ ටියුබ් එකෙන් සින්දු බලන්නයි විදේශයක හිටපු අම්මා එක්ක  Yahoo මැසෙන්ජර් එකෙන් කතා කරන්නයි ඇරෙන්න සයිබරේ ගැන මම මෙලෝ දෙයක් දැනගෙන හිටියෙ නෑ ඒ වෙනකොට.හැබැයි මාත් එක්කම පුහුණුවට ආපු අනිත් යුවතියන් දෙන්නම  කැළණි කැම්පස් එකේ.එයාලා ඒ වෙනකොටත් අන්තර්ජාලයේ ඔට්ටුසෙල්ලම් කරපු අය.ඔන්න ඔය දෙන්න තමයි මටත් ඒ කාලේ ප්‍රසිද්ධ වෙබ් සයිට් වල පබ්ලික් චැට් රූම් වලට යන හැටි නික් නේම් හදාගෙන ඒවායේ චැට් කරන හැටි කියල දුන්නෙ.ඔයා ගැන අහන අයට කිසිම වෙලාවක ඇත්ත නම් ගම්  කියන්න එපා ,තුන් හතර දෙනෙක් සෙට් කරගෙන බයිට් කර කර ඉන්න කියල තමා උන් දෙන්නනම් මට උපදෙස් දුන්නේ.උන් කියන විකාර වලට මමනම් හිටියෙ අන්ද මන්ද වෙලා. ඔන්න ඉතින් මමත් කොහොම හරි ඔය කියන චැට් රූම් එකකට ලස්සන නික් නේම් එකකින් ලොග් උනා.විශ්වාස කරන්න සතියක් විතර යනකන්ම මම කිසිම කෙනෙක් එක්ක කතා නොකර තප්පරෙන් තප්පරේ උඩට යන ඒ නිල් පාට ස්ක්‍රීන් එක දිහා බලාගෙන හිටිය.ඒකත් හරිම අපූරු අද්දැකීමක්. බොරුවට රන්ඩු වෙන , ආදරේ කරන , සින්දු කියන , විහිලු කර ගන්න හරිම අපූරු තැනක් ඒක.මම ලොගින් උනාම පබ්ලික් වගේම ප්‍රයිවට් ඇවිල්ලත් Hi කියන, අනේ කතා කරන්නකො කියන , ASL අහන අය ගොඩක් හිටිය. ඔය ASL කියන්නෙ මොකක්ද කියල  මම අහගත්තෙත් මට චැට් පුරුදු කරපු උන් දෙන්නගෙන්ම තමා .ඉතින් සතියක් තිස්සෙම චැට් එක උඩ පහල  බල බල මම කල්පනා කලේ කාත් එක්ක මොනවද මම ඉස්සෙල්ලම කතා කරන්නෙ කියලා.මම ලොග් වෙච්ච හැම දවසකම මට හායි කියපු එකම එක්කෙනෙක් හිටියා ප්‍රයිවට් චැට් ඇවිත්.ගොඩක් අය  හායි කිව්වම මේ පැත්තෙන් උත්තර නැති උනාම  එක එක කතන්දර කියලා යනවා ඒත් එයා කවදාවත් එහෙම මුකුත් කිව්වෙ නෑ  හායි විතරමයි.අන්තිමට මම තීරණය කලා මම එයා එක්ක තමා ඉස්සෙල්ලම කතා කරන්නෙ කියල.වෙනද වගේම මම ලොග් උනාම එයා Hi කිව්වා. මමත් Hi කියල උත්තර දුන්න.ඒ සැනින් ඒ පැත්තෙන් පිලිතුරක් ආව.

කොහොමද ...

හොදයි....

ඉතින් ඒ තමයි ඔයා. සයිබර් අවකාශයේ මගේ මුල්ම චැට් සඟයා.වචනෙකින් දෙකකින් පටන් අරන් බොහොම නිවී  සැනසිල්ලේ ගලා ගෙන ආපු හිතවත් කමක් අපි අතර හිමි හිමිහිට ගොඩ නැගුනා.ඒ වෙනකොටත් ඔයා ඒ චැට් එකේ හැමෝ අතරම ප්‍රසිද්ධ  කෙනෙක්.ඔයාගෙ කෙනෙක් හැටියට ඔයා මාව පබ්ලික් චැට් රූම් එකට ගෙනිච්ච නිසාම ඔයාට තිබුන පිලිගැනීමම මටත් එහෙමම ලැබුන.ඉතින් ඊට පස්සෙ දවස් ගෙවුනෙ ඒ හිත මිතුරු පාරාදීසයේ .. උදේට ඔෆීස්  ගිහින් චැට් එකට ලොග් වෙනතුරු සිහියක් තිබුනෙ නෑ.මට විතරක් නෙවෙයි ඔයාටත්... ඔයාටයි මටයි විතරක් නෙවෙයි අපි හැමෝටම ඒ හැඟීම  තිබුන.උදේ ලොග් උන ගමන් හැමදාම ඔයාගේ සුබ පැතුම

 Good Morning බබෝ....

බබා...? මං බබෙක් නෙවෙයි ..කියන්න එපා මට එහෙම...

හැමදාමත් මගේ ගෝරණාඩුව ඔයාට.ඒත් කවදාවත් ඔයා මම කියන දේ ඇහුවෙ නෑ දිගටම එහෙම කතා කලා.මට විතරක් නෙවෙයි චැට් එකේ ගොඩක් ගෑණු ළමයින්ට ඔයා බබා, සුදූ කියල කතා කලා.ඒ නිසා පස්සෙ පස්සෙ මටත් ඒක ගානක් නැතුව ගියා.මුලදි මුලදි විහිලු තහලු කරගෙන , චැට් එක ඇතුලෙ ගීතයෙන් ගීතය කර කර හිටපු අපි අපිටත් නොදැනිම පුද්ගලික ජීවිතේ දෙවල් කතා බහ කරන තැනට ඇවිත් තිබුන.ඔයාට  Girl Friend කෙනෙක් ඉන්නව කිව්වම  මමත් ගත් කටට  ආ මටත් Boy Friend කෙනෙක් ඉන්නවා කියල කිව්ව.අපේ සයිබර් යාලු කමට අවුරුද්දක් විතර වෙද්දි දවසක් ඔයා මට කිව්ව ,

ඒයි කෙල්ලෙ... මට ඔයාව බලන්න ඕන..

මොකක් ... ඒ මොකටද ..?

මොකටද අහන්නේ.. දන්නවද අපි දැන් අවුරුද්දක්ම චැට් කලා.. ඒත් මම තාම දන්නෙ නෑ ඔයා කෙල්ලෙක්ද කොල්ලෙක්ද කියලවත්.ඔයාටත් එහෙමනේ ඔයා දන්නෙත් නෑනේ මම මොකෙක්ද කියලවත් ඉතින් හිතෙන්නෙ නැද්ද අඩු ගානේ  ෆෝන් එකෙන්වත් මා එක්ක වචනයක් කතා කරන්න ඕන කියලා..

නෑ...

මම ගත් කටට එහෙම කිව්ව.

ඒත් මට ඕනෙනේ...

මම කෙල්ලෙක් අනේ... මම කොල්ලෙක් නෙවෙයි...

මමත් කොල්ලෙක් තමා බං..

ඉතින් එහෙනම්...

මේකනෙ බබා.. ටිකක් හිතන්න කටහඬවත් අහල නැති උනාට ඇහැටවත් දැකල නැති උනාට අපි අපිට ගොඩාක් ළඟයි කියල ඔයාට හිතෙන්නෙ නැද්ද...මේ වෙනකොට ඔයා මගේ හොදම යාලුව වෙලා.. ඔයාට හිතෙන්නෙ නැද්ද මම ඔයාගෙ හොදම යාලුව කියල...? මම මේ ඔයාට කතා කරන්න ඕනෙ , ඔයාගේ පින්තූරයක් බලන්න ඕන කියන්නෙ  අවුරුද්දක්ම ගියාට පස්සෙ ඉතින් ඒක අසාධාරණ නෑ නේද.?

ඔව් ඉතින් එහෙම බලනකොටනම් ඔයාගෙ ඉල්ලීම අසාධාරණ නෑ තමයි.ඔයා කිව්වට පස්සෙ මටත් හිතුන අවුරුද්දක් තිස්සෙ දවස ගානෙ කතා කරන එකම පිරිමි ළමයව බලාගන්න ඇත්නම් කියල.ඒත් ඉතින් මේ මම කියන කෙනා ටිකක් ආඩම්බර කෙනෙක්නෙ ඒ නිසා එහෙම හිතේ තියෙන දෙවල් කෙලින් කියන කෙනෙක් නෙවෙයි.ඒත් මම හ්ම්ම්ම්  බලමුකෝ... කියල උත්තරයක් දීල මඟ ඇරිය මිසක් වෙන මුකුත්ම කිව්වෙ නෑ. හැබැයි ඔයානම් Yahoo Messenger එකට ඔයාගේ ෆෝන් නම්බර් එකයි ඔයාගෙයි ඔයාගෙ මුලු පවුලෙමයි විතරක් නෙවෙයි ඔයාගෙ ආදරවන්තිගෙ පින්තූරෙකුත් එව්වා.

ඔන්න දැන් ඔයාට හිතෙන ඕනම වෙලාවක මට කෝල් එකක් ගන්න...මේ ඒක නෙවෙයි මම ලස්සනයිද...?

හැටි වඳුරෙක් වගේ...ඔයාගෙ අම්මනම් ලස්සනයි...

එතකොට අරයා....

ම්ම්ම්.. එයත් හොදයි...

තවත් සතියක් විතර ගෙව්නට පස්සෙ තමයි මම හිත හදාගත්තෙ ඔයාට මගේ ෆොටෝ එකක් පෙන්නනව කියල.හැබැයි මම ඔයාට ෆොටෝ Send කලේ නෑ මම කලේ
Messenger එකේ ප්‍රොෆයිල් පික්චර් එකට මගේ පින්තූරයක් ටික වෙලාවකට දාපු එක.

අම්මෝ... ආඩම්බරකාරිව බලා ගන්න තියෙන අමාරුවක්..මේ මුද්දරයක් විතර මූණද දැන් මම බලන්න ඕන..?

හ්ම්ම් ඔව් එහෙම තමයි...

කමක් නෑ කමක් නෑ මුකුත්ම නැතුවට වැඩිය මේත් මදෑ..
ලස්සනයි... කතාවෙ තියෙන නපුරු පාටනම් නෑ මූණ අහිංසකයි .. හා පැටියෙක් වගේ...

හාවෙක් වගේ ? ඒ කියන්නෙ දිග කන්... දිලිසෙන ඇස් එක්ක හොම්බක්..

මම එහෙම ටයිප් කලේ හිනා වෙවී.

ඔව්.. මේ   මටනම් පේන්නෙ එහෙමයි...

                        ඇත්තටම ඒ කාලෙ ගැන ලියනවනම් කියනවනම් සේරම පැත්තකින් තියල  දිගටම දිගටම ඒ ලස්සන කාලෙ ගැනම ලියන්න කියන්න පුලුවන්.ඒ තරමට ඒ යාලුකම  ඒ ගෙවුන  කාලය සුන්දරයි.පස්සෙ  දවසක මම හා හා පුරා කියල ඔයා එක්ක ෆෝන් එකෙනුත් කතා කලා.දවස ගානෙම අපේ යාලුකම ශක්තිමත් උනා.ඒ කාලෙම තමයි බම්බලපිටියෙ තිබුන ඔයාගෙ ඔෆීස් එක කොහුවලට ගෙනාවෙ.ඒ කියන්නෙ උදේ හවස මම ඔයාව පහුකරගෙන ඔයාගෙ ඔෆීස් එක දිහා බල බල ගියේ.ටික දවසක් ගියාම මගේ බස් එක ඔයාගෙ ඔෆීස් එක පහු කරන වෙලාවට ඔයා බැල්කනි එකට ඇවිල්ල මට අත වනන්න පුරුදු උනා.හැබැයි ඉතින් කවදාවත් ඔයාගෙ ඔෆීස් එකට තනිපංගලමේ එන්නනම් හීනෙකවත්  හිතුනෙ නෑ.ඒත් මගේ අම්මගෙ වැඩක් වෙනුවෙන් මට ඔයාගෙ ඔෆීස් එකට එන්නම උනා.තනියම එළියට ගිහිල්ල වැඩක් කර ගන්න ඒ වෙනකොට මට තිබුන නුහුරු ගතිය නිසා මට මගේ හොදම යාලුවගෙ උදව් ගන්නම උනා.ඉතින් හා හා පුරා කියල අන්න එදා තමයි මම ඔයාගෙ ඔෆීස් එකට ගොඩ වුනේ.ඒ යාලු කම ළඟ සදහටම නැවතුනේ.ආයෙ ආයෙ එන්න කියල හිත බල කරන තරමට මම ඔයාට ළං වුනේ...ඔයාගෙ ළෙංගතුකම මහා පවුරක් වගේ මගේ ජීවිතේ වටා එතුනෙ...ඒ හැමදේම උනේ ඊට පස්සෙ තමයි.

              ඉතින් මේ අපේ කතාවෙ මුල ... ඒත් කතාව තාම ඉවර නෑ... අතරමඟ නැවතුන තැන ඉදල ආයෙමත් කියන්නම්කො හොදේ...

Jul 21, 2017

නුවර අහස යට !



අන්න ආයෙත් වැව රවුම දිග
පිපෙනවා රොබරෝසියා
ඔයා කෝ ! ඉන්නවද අහලක
හොරෙන්වත් මාදෙස බලා

හීනි ඉඳිකටු වගේ වැහි තුඩු
ඇවිත් වැදුනම ළය පුරා
සත්තමයි ! හිත රිදුම් දෙනවා
හන්තාන කන්දට එහා

මාළිගාවේ නාථ දෙවොලෙදි
ඔබේ ඇස් මට කී කතා
අහන් ඉන්නැති ! නුඹට වැඩියෙන්
ළතෙන් අර කෞතුක ඇතා

ගැට ගැහුවෙ නැතුවාට පඬුරක්
අනේ මං නුඹවම පතා
ඇත්තමයි ! දුක වාං දානව
කිරි මූදෙ රළටත් වඩා

Jul 17, 2017

තව ඉන්න බෑ හුස්මක් වෙලා !





ඉතින් අර දුමීගේ  හුස්මෙවත් නැවතී හිදීනම්  කියවලා පිලිතුරක් ලියනවා කිව්වනේ. පොරොන්දුවක් උනානම් ඒක ඉටුකරන්නත් එපායැ. අන්න ඒ නිසා තමා මෙන්න මේක ලියවුනේ.


නිකිණි මාසෙක හීන අරගෙන ඇවිත් රහසෙම ළංවෙලා
බකිණි මල වගෙ පිපුණු මගෙ හිත ඔබේ ප්‍රේමෙන් මත්කලා
සකුණි විලසින් ඔබේ  සෙනෙහස් උයනෙ රිසි සේ තටුසලා
ගිලුණි හුස්මක් ගන්නටත් බැරි තැනක ඔබගෙන් වෙන්වෙලා

දරාගෙන නිහඬවම කඳුළක් ඇස් දෙකේ පෙම හංගලා
නිරාමිස සුව වින්ද ප'පුතුර රිදෙයි හුස්මක් හිරවෙලා
පුරාගෙන ආ පැතුම් කන්දම නාය ගිය තැන තනිවෙලා
සරාසඳ කෝ කොහෙද අද නෑ අමාවක ජීවිතෙ වෙලා

සිතින් සමනල් හීන දැක දැක සත්තමයි මං පෙම්කලා
බැතින් පිදු පෙම කොනින් අල්ලා වැරෙන් ඈතට විසිකලා
හදින් පිටමං කරපු තැන තව ඉන්න බෑ හුස්මක් වෙලා

ඉතින් යනු මැන අවසරයි මගෙ ලෝකයෙන් පිටමංවෙලා

Jul 15, 2017

ඉතින් එනවද ඔයා !









කඳුලු පැන් කෙංඩියම පුරවගෙන මහ බරින්
ආදරේ තොටුපොලේ මං බලා හිඳින්නම්
ගව් සියක් දුර ගෙවා පීනා උඩුගං බලා
ඉතින් එනවද ඔයා..........

නිල් සඳ මඬළ යට වැතිර බැති පෙම දරා
පපුතුරට තුරුලු වෙමු ආදරෙන් දුක දරා
අයිතිකරගෙන මටම අහිමි වෙනවට වඩා
නෙත් වලින් කතා කර හිතින් සැනසෙමු සදා....

වෙලි වෙලී දැවටෙමින් මුලු රෑම නිදිවරා
උණුහුමට ගුළි වෙන්න ළඟින් ඔබ නෑ තමා
ඒ උනත් මහ රෑක ඇවිත් සිහිනය පුරා
නිදියන්න මගෙ මැණික කියා යනවද ඔයා.....

Jul 8, 2017

සමනල් හීන !




කවුරුහරි මගෙන් ඇහුවොත් ඔයාගේ ජීවිතේ ලස්සනම කාලෙ මොකද්ද කියල ආයෙ දෙකක් නෑ ගොඩක් අය කියනව වගේම ඉස්කෝලෙ කාලෙ තමා. මතක් කර කර සතුටු වෙන්න හිනාවෙන්න  දුක්වෙන්න ඒ අතීතෙ තරම් වෙන මොනම අතීත කාලයක්වත් ඉස්සරහින් තියන්න බෑ.පස්සෙ පහු කාලෙකදි ජීවිතේට ලැබුන නිදහස ඒ කාලෙදි තිබුනෙනම් නෑ තමා.විශේෂයෙන්ම මගේ පාසල් කාලේ ගෙවුනේ අපෙ තාත්තගෙ දැඩි නීතිරීති මාලාවක් උඩ.කොටින්ම අපේ තාත්තා එක්තරා ජාතියක හිට්ලර් පාලනයක් තමා ගෙනිච්චේ ඒ කාලේ.ඒකත් මේ වෙන මොකටවත් නෙවෙයි විරුද්ධ පාර්ශවය පිලිබඳව තමා ඔව් ඔව් ඒ කිව්වේ කොලු ගැටව් ගැන තමා. මට යාන්තන් අවුරුදු දාහතර පහලොව වෙනකොට වගේ අපේ තාත්තා අපේ නෑදෑයෝ වෙන පිරිමි ළමයි එක්කවත් ඇසුරට මාව යැව්වෙ නෑ.මට විතරක් නෙවෙයි මගේ අක්කාටත් ඒ සන්තෑසියම තමා. එයානම් ඒ කාලේ ගෙදර පොඩි පොඩි කැරලි දියත් කලා තාත්තට විරුද්ධව.හොදම යාලුවගෙ බර්ත්ඩේ පාර්ටි එකටත් ගේට්ටුවෙන් ඇතුලටම ඇරලවලා උපරිම පැය එකහමාරක් දීලා ගේට්ටුවෙන් එලියට වෙලා මුර දාගෙන හිටපු තාත්තෙක් මට හිටියේ.සමහර වෙලාවට යාලුවා කේක් එක කපලත් නෑ ඒත් මම යන්න ඕනේ.ඒ වෙලාවටනම් තාත්තා එක්ක මල යකා මට.තාත්තත් දන්නවා මම ඉන්නේ ඒ වෙලාවට උපරිම මලෙන් කියලා.ඒත් ඉතින් එයා එයාගේ ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කරන්නේ නෑ.එයා කරන්නේ ගෙදරට එන ගමන් ගල්කිස්සෙ ෆැබ් එකේ නවත්තල මම ආසම චොක්ලට් ගැටෝ එකක් අරන් දෙන එක.මගේම යාලුවො පවා මට නැති නිදහසක් ඒ කාලෙදී විදිද්දි සමහර වෙලාවට දුක හිතුනා උනත්. ඒවා කඩාබිඳගෙන යන්න තරම් හිඩැස් අම්මගෙයි තාත්තගෙයි ආදරේ මැද තිබුනෙම නෑ.

                        ඉතින් මේ ඉස්කෝල කාලේ ගැන එක පාරටම මෙහෙම පෝස්ට් එකක් දාන්න හිතුනේ මේ ඊයේ පෙරේදා අහම්බෙන් හම්බවුන  පාසල් මිතුරියක් නිසයි.අපි ඉතින් උන් හිටි තැනුත් මතක නැතුව පැය ගානක් ඒ අතීතේ මතක් කර කර හිනා උනා.බාලිකා පාසලක  ඉගෙනගත්ත අපිට ඒ කාලේ සොඳුරුම වෙලාව උනේ බාලාංශ පන්ති ඇරෙන වෙලාව.වෙන මොකටවත් නෙවෙයි ඉතින් ඒ  නංගිලව ගෙනියන්න එන ලස්සන ලස්සන තාත්තලව බලන්න.පන්ති ඇරෙන වෙලාවට මොනවා හරි හේතුවක් හදාගෙන එළියට පනින්න අපි සැදී පැහැදී බලන් ඉන්නවා.හැබැයි ඉතින් අපි ඒ අසරණ තාත්තලගේ ඇදුම් ගැන කොණ්ඩ මෝස්තර ගැන එකී නොකී මෙකී සියලු දෙවල් ගැන කියපු දෙවල් අහන් හිටියනම් උන්දලා වහ කාලා මැරෙනවා.ඒ මොනව කලත් ඉතින් අපිට ඒ කාලේ අද කාලෙදී ඒ වයසේ ළමයින්ට නැති සංයමයක් තිබුනා.ඒ වයසෙදි තිබුන දඟකාර කෙලි කමට හොරෙන් බලල යාලුවො සෙට් එකත් එක්ක ඔය මොන මොනවා හරි කියල හිනාවෙලා ඒක එතනින් ඉවර කලා ඊට එහා ගිය සීරියස් කතන්දරනම් තිබුනෙම නෑ කවුරුවත් අතර.

                             ඉතින් ඔය හැම පන්තියකම ඉන්නවනේ එක එක විදියේ කට්ටිය එක එක කල්ලි වලට බෙදිලා. අපේ පන්තියත් එසේම තමා.ඔන්න එක කට්ටියක් ඉන්නවා එයාල තමයි පන්තියේ බ්‍රයිට්ම සෙට් එක ඉගෙනීම මිසක් වෙන මොලෝ දෙයක් නෑ.ටීචර්ලටත් හරිම හොද  සෙට් එක එයාලා.ඒ සෙට් එකේ අය තමා වැඩි පුරම ටීචර්ලට පන්දම් අල්ලන්නෙත්.තව කට්ටියක් හිටියා ඉගෙන ගන්නෙත් නෑ  වෙන කිසි දෙයක් කරන්නෙත් නෑ ඔහේ ඉස්කෝලෙ එන්නන් වාලේ ආපු කට්ටියක්.තව කට්ටියක් හිටියා ඉගෙනත් ගත්තා පිස්සුත් නැටුවා සෙල්ලනුත් කෙරුවා විෂය බාහිර වැඩ සේරම බදාගෙන කලා.ඉස්කෝලේ මොකක් හරි නසරානි වැඩක් කලොත් හැම පන්තියකින්ම වගේ ඔන්න ඔය කියන සෙට් එකේ අය තමා හිටියේ.හැබැයි මොනවා උනත් මේ කියන නසරානි සෙට් එකටත්  ටීචර්ලා හරි ආදරෙයි.වෙලාවකට අර බ්‍රයිටන්ව පෙන්න පෙන්න ආදර්ශෙට ගන්න කිව්වට එයාල දන්නව ඔය දඟමලු සෙට් එක නැතුව ඉස්කෝලෙට පැවැත්මකුත් නෑ කියල.අපේ පන්තියේ හිටියා ඔය දඟ මල්ල කියන කාඩ් එක වැදිච්ච අට දෙනෙක්ම. ආං .. ඒ අට දෙනාගෙන් කෙනෙක් තමයි මේ අහිංසක සඳවතියත්.අපි ඕ ලෙවල් කරන වයසට එද්දි අපේ නඩේ අට දෙනාගෙන් හය දෙනෙක්ම ආදරවන්තියො වෙලා ඉවරයි.මමයි තවත් එක්කෙනෙකුයි විතරයි ඇබෑර්තු ඇතුව හිටියේ.හැබැයි ඒ ඇබෑර්තුව පුරව ගැනීමෙ ඕන කමක් මට ඒ කාලේ තිබුනෙම නෑ.ඉස්කෝලේ මොන තරම් දඟකාර චරිතයක් උනත් පිරිමි ළමයි ළඟදි මම බොහොම නිශ්ෂබ්ද සංසුන් චරිතයක්.එයාල එක්ක විහිලු තහලු කරගෙන එල්ලි එල්ලි යන පුරුද්දක් මට තිබුනෙම නෑ. කවදාවත් පිටිපස්සේ ඉදන් සූ.. සූ.. කිව්වට නිකමටවත් හැරිල නොබලපු මට ඒ දවස්වල කොල්ලො කිව්වෙ මම යන්නෙ අඩියක් උඩින් කියල.ඒත් ඉතින් මම නෙවෙයි ඔය කියන කතා වලට සැලුනේ.මට මතක විදියට ඔය  කාලෙදී මට මුල්ම ප්‍රේමාරාධනාව ලැබුනෙත්  අපේ අටේ කල්ලියෙ හිටපු  රෝශිනිගේ නැන්දගෙ පුතාගෙන්. උන්දා අපි කට්ටිය ඉන්න  ෆොටෝ එකක් දැකලා මගේ යාලුවට කිව්වලු මාව කොහොම හරි යාලු කරලා දෙන්න කියලා.ඒකිත් බොහොම මනාපෙන් හිටියා මාව අයියට යාලු කරලා දෙන්න . ම්හ්හ්... මම නෙවෙයි ඉතින් ඒවට අහු උනේ.

                      1.30 ට ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ගල්කිස්ස හංදියට යනකොට පිරිමි ඉස්කෝල තුනකම කොලු කුරුට්ටො හංදිය බදු අරන් ඉන්නේ.ගල්කිස්සෙ ඉස්කෝල විතරක්නම් බැරියැ මොරටුවෙ සෙබස්තියන්, වේල්ස් කුමාර උන්දලත් මෙහෙ. එයාලා ඉතින් 1.30 ට ගල්කිස්සෙ ඉන්නේ ඉස්කෝලෙන් ශෝර්ට්ලීව් දාලා තාප්පෙන් ඇවිල්ලා වෙන්න ඕන. ඉතින් ඔය පිරිමි අන්ත:පුරය මැද්දෙන් ඒ වෙලාවට බාලිකාවියන් රංචු රංචු යනවා කියන්නේ හයියූ... කියලා වැඩක් නෑ.දාහක් උසුළු විසුළු හිනා කතා මැද්දෙන් හිනාවක සේයාවක්වත් නැතුව ඇස් බිමට හරෝගෙන හංදිය පහු කරනවා කියන්නෙ ලේසි පාසු වැඩක් නෙවෙයි. මේ මං කියන සඳවතී අන්න එහෙම ගිහින් වාර්ථා තියපු එකියක්.බොරු කියන්නෙ මොකටද ඉතින් සමහර ලස්සන උස හාදයො ළඟදි පොඩ්ඩක් කකුල් පැටලුනා හිත එහෙ මෙහෙ උනානම් තමා.ඒත් ඉතින් එව්ව දන්නෙ මමයි මගේ හිතයි විතරමනෙ  ඒ නිසා අවුලක් නෑ. ගල්කිස්ස හංදියේ ඒ කාලේ ඉදලා තියෙනවා අනංග රාජයෙක්.ඉස්කෝලෙත් කියන්නම්කො ආයෙ මොකටද ඒක නොකියා ඉන්නෙ. සයන්ස් කොලේජ් එකේ තමා මේ අනංගයා.කෙල්ලො දැලෙ දාගන්න නම් දරාපු හාදයෙක්ලු.එයාගෙ විනෝදාංශය යාලුවෝ චැලෙන්ජ් කරනවාලු කෙල්ලෙක් පෙන්නලා පුලුවන්නම් මෙයා එක්ක යාලු වෙලා පෙන්නපන් කියලා.එයා කොහොම හරි ඒ කෙල්ල එක්ක යාලු වෙලා පෙන්නනවලු. අනේ දෙයියනේ මෙන්න මේ සඳවතිවත් ඔන්න ඔය කියන  අභියෝගයේ පටලවලා අර අනංගයාගේ ඇස් වලට කොටු කරලා තියෙනවා ( ඒ කාලේ  මෙයා අනංගයෙක්ද මෙයා මේ චැලෙන්ජ් එකකට මගේ පස්සෙන් එනවද ඒ මුකුත් මම දන්නෙ නෑ  ඒවා දැන ගත්තෙ ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙලත් කාලෙකට පස්සෙ ) ඒ පෝරිසාදයා මගේ කැමැත්ත ගන්න මාස හත හටක්  පුදුම කට්ටක් කෑවා.එයා සැලුනෙත් නෑ මම සැලුනෙත් නෑ.මුලින්ම කලේ යාලුවො රොත්තක් පිරිවරාගෙන  ගෙවල් ගාවට වෙනකන්ම විහිලු කර කර පස්සෙන් ආපු එක.ඊට පස්සෙ දවසක   නංගි මම ඔයාට කැමති ඔයා මට කැමතිද කියල පාර හරස් කරලා මූණ ඉස්සරහට ඇවිත් ඇහුවා.මම  ගත් කටට නෑ කියලා පන කඩාගෙන  දිව්වා.ඔය ඉස්කෝලෙ යන දවස් පහෙන් දවසක් නැත්තන් දෙකක් තමා මට තනියම නිදහසේ ගෙදර එන චාන්ස් එක හම්බුනේ ගොඩක් දවසට තාත්තා  ඉස්කෝලෙ අරින වෙලාවට ගේට් එක ළඟ මුර දාගෙන හිටියා.ඉතින් මට තිබුන එකම බය මේ නාම්බා හින්දා මට ඒ තරමටවත් ලැබිල තිබුන පුංචි නිදහස නැති බංගස්තාන වෙයි කියන එක.

                   මොකද එයා එතනින් නතර උනේ නෑ එක දවසක් හැන්දෑවක ඉස්කෝලෙ ටිකට් පොතකුත් අරගෙන ගෙදරටම ආවා ටිකට් විකුණන විදියට.ඒ එනකොට අක්කයි මමයි හිටියෙ බැට්මින්ටන්  සෙල්ලම් කර කර. තව දෙතුන් දෙනෙකුත් එක්ක මේ කොල්ලා ඇවිත් ගේට් එක ගාව නැවතුනම  මට හීන් දාඩිය දැම්මා.තාත්තා ඇවිත් ටිකට් තුනක්ම ගත්තා.මම දැන් කකුල් පන නැතුව මාව වැටෙයි වැටෙයි කියල හිත හිත තක්බීර් වෙලා හිටිය.එදා වෙච්ච එකම හොදේ මේ තමයි මම කිව්වා එකා කියලා අක්කට ඒ කොල්ලව පෙන්න ගන්න ලැබිච්ච එක. අපොයි ඔය වගේ මාස හත අටක්ම ඒකා මහ එපා කරපු තක්කඩි වැඩ කලා. ඒත් පින්වතුනි අන්තිමට එයා පරාජය බාර ගත්තා.මේ  පිස්සු හැදෙන සඳවතී එයාට අහු උනෙත් නෑ.ඔහොම ලෙවල් එකෙන් හිටපු සඳවතී හැබැයි ඉස්කෝලෙ කාලෙදී එකම එක ඇස් දෙකක් ළඟදි අසරණ උනා.ඒක උනේ මෙහෙමයි  ඉස්කෝලේ Interact Club එකේ මම  මෙම්බර් කෙනෙක් වෙලා හිටියා.තෝමියන් එකයි අපියි එකතු වෙලා ඔය  Club එකෙන් ගොඩක් වැඩ කලා.ඉතින් සතියකට දෙකකට පාරක් සිකුරාදා ඉස්කෝල් ඉවර වෙලා එයාලගෙ  ක්ලබ් මෙම්බර්ස්ලයි අපියි එකතු වෙලා මීටිමක් තියනවා.දවසක් ඕකට ආවා අඩි හයක් විතර උස නලු පෙනුමක් තියෙන හැන්ඩි කොල්ලෙක්.මගේ හිතට හීනියට මොකක්දෝ උනා එයාව දැක්කම ඒත් ඉතින් මම එයාව සත පහකට ගනන් ගත්ත බවක් ඇගෙව්වෙ නෑ. හැබැයි ආව වෙලාවෙ ඉදන් එයාගෙ ඇසුත් මගේ වටේ කැරකෙනවා කියල මට තේරුනා.අලුතින් මෙම්බර් කෙනෙක් ආවම  එයාගෙ නම කියලා එයාව හැමෝටම අදුන්වලා දෙනවනෙ අන්න එතකොට තමයි මම දැන ගත්තෙ එයා ටැමිල් කියල.ඇත්තමයි හිතට මොකද්දෝ උනා. ඉංග්‍රීසි වගේම සිංහලත් බොහොම චතුර විදියට කතා කරපු  එයාට හරිම ලස්සන කටහඬක් තිබුනා.එදත් එයා සින්දුවක් කිව්වෙ අපේ කෙල්ලො සේරම පිස්සු වට්ටලා.ඔව් මට මතකයි එදා එයා කිව්වෙ
Bryan Adams ගේ  Everything I Do ...I Do It For You.....

           එදායින් පස්සෙ එයා හැමදාමත් අපේ ඉස්කෝලෙ මීටින් එකට ආවා... ඇවිත් සින්දුත් කිව්වා.. මං එක්ක වැඩිපුර  කතා කරන්නත් උත්සහ කලා...පහු වෙනකොට මුලු ක්ලබ් එකේම උන් දැන ගත්තා එයා මං ගැන උනන්දුයි කියලා.එහෙන් මෙහෙන් අපි දෙන්න ගාවල කට්ටිය විහිළු කතා කිව්වා ඒ හැම දේකටම මම හිනා වෙලා නිහඬ උනා.ඔව් ඔව් මේ මෙතෙන  කතා කරල තියෙන්නෙත් එයා ගැන තමයි.ඒක කියවපු අය ඉතින් දන්නවනෙ මගේ ඒ පාසල් ප්‍රේමයටත් උනේ මොකද කියල.ඉතින් ඔන්න ඔහොමලු උනේ අප්පා. තව ලියන්න කම්මැලි වගේ.ඒ නිසා මේ ඇතිලු හොදේ.